باستان شناس بیکار
Ir al canal en Telegram
تراوشات ذهنیِ یک باستان‌شناس بیکار. «علوم انسانی محور» ✒️حفاری ذهن https://t.me/Mind_Diggings 👤ناشناس @Unemployed_archeologistbot Private🔒 https://t.me/+cduOuS0o4lJhMzQ0 🎵آهنگ یاب @Unemployed_archeologist_songbot
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
612
Suscriptores
+2224 horas
+257 días
+16430 días
Archivo de publicaciones
Repost from N/a
جواب همه ی سوالای آدما چجوری میتونن انقد پست و بی‌رحم باشن اینه که به راحتی
هروقت از خودت پرسیدی چجوری میتونن
یا چجوری تونستی
و از این قبیل
جواب همشون اینه که به راحتی عزیزم
آدما به راحتی میتونن پست و بی‌رحم باشن.
Repost from N/a
دستت را محکم گرفته‌ام مبادا به چاهی که از آن بیرون کشیدمت، بیفتی!
اما انگار شیطان درونم می‌خواهد رهایت کنم.
بیشتر از اینکه تمایلی برای نجات تو و خودم داشته باشم، می‌خواهم خودم ماشه را بکشم.
کسی درون من،
میان کوچه‌های مغزم نشسته
و با خیال دفن کردن تو،
به دست‌های گلی‌اش نگاه می‌کند و قهقهه می‌زند.
آدما هیچوقت کامل نمیشن و همیشه نقضی هست که بشه پیدا کرد و با این حال باید دنبال قشنگی های وجودشون بود✨
مفهوم مهمی داره و ممنون از اینکه در موردش نوشتی✨
به نظرم اگه زبان افعال خودمونی تر باشه تاثیر گذاری متن بیشتر میشه
Repost from • 𝐀𝐛𝐨𝐮𝐭 𝐦𝐞 𝜗ৎ •
گاه و بی‌گاه در زندگی مان با حسادت اطرافیان روبه‌رو شده ایم .
عصبی شده ایم و شاکی ؛
شاکی از اینکه چرا فردی که با من
رابطه ای صمیمانه دارد باید به من حسادت کند و با حرف های تلخش آزارم دهد !
مگر من جای او را تنگ کرده ام ؟
آری عزیزِ من از دیدگاه او جایی برای رشد خودش وجود ندارد و مجبور است که روح خود را با حسادت زهرآگین کند .
اما باید بدانیم که تقصیر من یا تو نیست ،
زیرا ما آگاه شده ایم که در دنیا به اندازه ی کافی جا برای رشد هرکسی وجود دارد و با پیشرفت و موفقیت کسی ما متوقف نخواهیم شد -
حسادت نتیجه ی ناآگاهی است و افراد حسود در مردابِ ناآگاهی خود گرفتار شده اند و
چنین تفکری را ندارند .
باکی نیست !
ما همچنان به مسیر خود ادامه خواهیم داد و نمیگذاریم ناآگاهی دیگران باعث توقف ما در این مسیر شود 🙌🏽
_ پر قدرت به سمت اهداف خود قدم بردارید .
✍ #م_نوشت
@eboutm
Repost from N/a
اگه خیلی منتظر نتایج هستین و نگرانین به نظرم بهتره فکرتون رو درگیر کارای دیگه بکنین
مهم ترینش از چنلای کنکوری و مشاوره یکم فاصله بگیرین!
کارای مورد علاقه‌اتون رو انجام بدین تا حالتون بهتر بشه
خواستین برین بیرون یکم بگردین.
فیلم، کتاب، طراحی
هرچیزی که حالتونو خوب کنه❤️✨
در آخر شما امسال رو با همه‌ی سختیاش گذروندین، چیزی که مهمه اینه👌
امیدوارم بهترینا براتون اتفاق بیوفته🫠🩵
متنت مفهوم قشنگی داره✨
به نظرم جمله پاهای پر از تردید در رفتن و آمدن رو، به پاهایی که هر گامشان آمیخته با تردید است تبدیل کنی قشنگ تر میشه
ولی درکل زیبا بود✨
Repost from N/a
ای مغز پریشان، همانا که «به هر کس که خدا بدهد، آن را می‌دهد» و تو در بی‌قراری خویش فرو رفته‌ای؛ و چشم‌های خسته و منتظر، همچون کورسوی امید، در تاریکی می‌کوشند تا نور را ببینند. و چه خوابی است این، پر از رویاهای دست‌نیافتنی، گویی که آدمی پس از سایه باد می‌دود. دست‌های لرزان، نشانگر ضعف جسم است و پاهای پر از تردید در رفتن و آمدن، همانا که «چون در میان دو راه درنگ کنی، هر دو را از دست می‌دهی»؛ پس ای بنده، در این نوسان، دل را به خدا بسپار.
-zizi
زیبا بود ✨✨
و نکته ای که باید بگم اینه که زبان افعال رو یکی کن تا جذابیت متنت دوچندان بشه
ترکیب بندی های جالبی هم داشتی ایول بهت✨
Repost from N/a
انکس که مینوشت انکه میکشید انکه میدید و انکه میگریست یا انکه رویا میبافت هر کدام جدا بودند و امان از دست این جان که هیچوقت فرزندانش را با هم اشتی نمیداد تقصیر اون نبود بزرگتر ها هم اینطور هستن از وقتی چشم باز کردم کسی نمیخواست رابطه ای را درست کند یا فاصله ای راکم کند جان من هم هیچوقت کاری نکرد ، تا اینکه هر که سر خود عمل کرد وقتی میگیرستم میکشیدم وقتی میدیم مینوشتم این بود که وقتی رویا میبافتم فقط نگاهشان میکردم و امان از من ، تکه ای را نداشتم تکه جرعت تکه شجاعت من شجاعت بخرج نمیدادم و این شروعی بیش برای من نبود من انچه را دیدم کشیدم من انچه را گریستم نوشتم و اینها همه باعث شد من ،من نباشم اینها باعث شد ندانم کیستم .
شاید اگر دست بر دست هم میدادند اکنون انسان کاملی بودم نخ نداشتم با قاصدک ها رویا میبافتم یا حداقل اینطور فکر میکردم روزی فهمیدم کسی نیست تا شالگردن را بر گردنش بپیچم من بودم و باری از شالگردن در روزگاری که مردم ،در روزگاری که انسان ها به دست های گرمی بر روی شانه شان احتیاج داشتم انجا بود که فهمیدم درد من فقط نبودن شانه و گردن نیست من با تار عنکبوت شال بافتم .
همه چیز در روحم اثر میکرد الا یک چیز عشق من هیچوقت عشق را درک نکردم و شاید بخاطر همین بود که سالها ترسیدم از دوست داشتن از تماشا کردن چشم ها بر خلاف اینها هر شب هر وروز هر زمانی که چشمانم را میبستم تمامم میلرزید بر خلاف اینها در جسمم هیچ اثر نمیکرد طوری که هیچوقت نفهمیدم او از چه رنج میبرد
امان از من وقتی پلک هایم به هم برخورد میکرد ان موقع در جهانی دیگر بود از این خانه به ان خانه بودم همه را میشناختم هر روز که محبت تماشای کسی بر دلم مینشست روحش را برمیداشتم و با خودم به جهان خودم میبردم انجا او مرا میشناخت من با انها دوست بودم زندگیم ان زندگی بود ولی ادمها همان های بودند که میخواستم باشند ، روح من در این دنیا نمیگنجید من ادم بلد پروازی نبودم اما روحم پرواز میکرد به هر جا که میخواست ازاد بود اما جسمم نه و همین حسادت را میان ان دو شکل داد روحم جسمم را ازار میداد و جسمم روحم را اما من همیشه در مقابل درد ها استوار بودم اما جسمم همچگاه نتوانست بر رقیب خود ببرد و این شد که روحم به عنوان غارت از چشم هایم معجون احساساتش را خواست و چشم هایم هیچگاه درخشان نبودند ان ها هیچگاه با کسی حرف نمیزدند بیشتر اوقات پرده را تا نمیه کشیده بودند و میترسیدند و چشم های خمار....
این شد که کسی عاشقم نشد و من احساس گناه کردم از هر چیزی .
نوشتن از وطن و سوگی که وطن و هموطن تحمل می‌کنه واقعا زیباست و قابل احترامه
ممنونم ازت و متن خیلی قشنگی داشتی✨
Repost from حوالیِ هستی🌿
ایرانِ عزیزم، سال‌هاست به جای شمردن شمع‌های تولد فرزندانش، نام‌هایی را به خاطر می‌سپارد که قرار بود تولدهای بیشتری را جشن بگیرند. ایرانِ خسته و غمگینم، آن‌قدر به سوگ فرزندانش نشسته است که تمام روح و جانش زخمی و تکه‌تکه است. وطنم آن‌قدر شاهد نرسیدن‌های زیادی بوده که به جای خون در شریان‌هایش، سیل اشک و غم جاری است. در جلگه‌های سبزرنگش چیزی جز اندوه باقی نمانده، کمر کوه‌های ستبرش خمیده، دریاچه‌های آسمانی‌رنگش خشکیده و وجب‌به‌وجب خاکش شاهد غم‌های طاقت‌فرسا بوده است. آن شیر خسته، تمام جانش درد می‌کند از روزهایی که قرار بود جور دیگری رقم بخورند، از شب‌هایی که قرار بود با خنده صبح شوند، از آرزوهای سوخته، از رویاهای بر باد رفته و از جوانی‌هایی که پیش از آنکه شکوفا شوند، به خاکستر نشستند. غرور، ایستادگی، قدرت، صلابت و استواری، از خاک قرمز جنوب تا سرسبزی شمال و از جنگل‌های بلوط غرب تا کویرهای ساکت شرق ادامه دارد. با تمام اینها، جوانه امیدی در دلمان وجود دارد؛ زیرا هنوز شمع‌هایی هستند که باید روشن شوند و تولدهایی که باید جشن گرفته شوند.
نوشته جالبی بود ✨
از جمله داستان هایی بود که یهویی شروع میشن و جواب واقعی رو میشه در سطر آخر دید
جذابیت خاصی داره✨
Repost from N/a
سرما خورده بود اما نه عطسه میکرد نه علائم دیگری داشت ولی مصمم میگفت سرما خورده چندین سال است که دچار است،مردم گمان میکردند او روانی شده چندین بار به طبیب رفت تنها یک جمله را تکرار کرد "سرما خوردم" طبیب دیگر از دست اش عاصی شده بود، سر اش فریاد کشید"روانی"او بلند شد رو به روی طبیب ایستاد با همان نگاه یخ زده آرام گفت"روح ام سرماخورده درمان اش یک آمپول هوا است نه؟"
متنت شرح حال خیلی قشنگی داره✨
و پرسشی که اول متن میاری و در آخر متن بی جواب می‌ذاری به زیبایی متن اضافه می‌کنه
ایول واقعا
Repost from N/a
"در این عظمت چه چیزی پنهان بود؟ آیا کافی نبود برای اینکه به ما ثابت شود چیزی فراتر از بشر وجود دارد؟"
نمی‌دانستم چرا اما انگار داشتند در دلم رخت می‌شستند، اضطراب تبدیل شده بود به یاری دائمی آن هم برای من! منی که ادعا میکردم بویی از اضطراب نبرده‌ام!
بی دلیل همه کاری را با عجله انجام می‌دادم، بی‌دلیل به همه چیز فکر میکردم، بی‌ثمر دنبال جواب برای سوالات اشتباه می‌گشتم و در آخر بی هیچ نتیجه‌ای خودم داشتم خودم را به کشتن می‌دادم.
فقط یک لحظه‌ی گذرا بود اما سرم به سمت آسمان چرخید؛ صحنه‌ی غیرواقعی داشت در آسمان رخ میداد همانقدر غیرواقعی که ممکن است هر روز رخ بدهد و من یکبار توجه نکرده باشم.
چیزی نبود، فقط یک غروب بود غروبی به سرخی گونه های او و خورشیدی به روشنی برق چشمانش که پایین می‌رفت. سُر خورد و از دست آسمان پایین افتاد به سمت پشت کوه همانطور که تو از دست من افتادی.
آن لحظه ناگهان با خودم فکر کردم:
"در این عظمت چه چیزی پنهان بود؟ آیا کافی نبود برای اینکه به ما ثابت شود چیزی فراتر از بشر وجود دارد؟"
-عارفه و آسمانِ او
هشتم مهرماه سال هزار و چهارصد و پنج
