آوای محبوب

صدا شد صدایش نمِ صبحدم داشت زنی که گلوگاهِ او زنگِ غم داشت زنی کالبد‌یخْ زنی روحِ ‌آتش... که در سینه‌اش کوره‌ی آه و دَم داشت زنی بادشکل و زنی ریشه در خاک که بر شاخه‌اش میوه‌ای از عَدم داشت صدا شد صدا در دل دشت پیچید صدا نی به نی در نفیرش اَلم داشت... ـ چنین زن که در من به زاری نشسته غروری بلند و غمی محتشم داشت ندیمانِ چشمش پری‌زاده ‌مردم که هر غمزه‌ی او هزاران خَدم داشت زنی سِتر جان و زنی پرکرشمه که در قلبِ دلدادگانش حرم داشت به جولان زنی رام و آمُخته، اما میانِ دلش گله‌‌ای اسبِ رَم داشت... کسی آمد از سمتِ کوهی مقدس که در دست‌هایش دوات و قلم داشت چه نَفسِ نفیسی، عجب خوشنویسی که تحریرِ هر سطر او پیچ و خم داشت مرا ریخت بر کاغذِ ابر و بادش مرا داد بر باد و چشمانِ نم داشت شدم نقشِ دستِ چلیپا‌نویسش که قلبِ هنرمندِ او عشق کم داشت به قلم #سیده_تکتم_حسینی صدا #محبوب