Association of stars

Emily: I love you, Victor, but you aren't mine. مینویسم برایت که بدانی روزی بهترینم بودی روزی تمام ارزو هایم به تو ختم میشد شوقی درمن بودکه تورا آرزوی شمع کیک های تولدم میکردم روزی که تمام نفس هاوقلبم برای توبودولی هیچوقت انهاراعملا بهت اعلام نمیکردم که تورا از اینکه همچون هوابرای بقایم لازمی مطمئن نسازم .چشم هایم به جز تو کسی را نمیدید هرچند که برایت کافی نبود.راستش رابخواهی قشنگ ترین روز های عمرم بود ان روز های تکرار نشدنی و تلخ. زمانی که تو بودی و همه چیز بودی!تو دلیل تمام زیبایی هایم بودی برای تمام وقت هایی که لرزش انگشتانم را میان دست هایت قطع کردی و دستان سردم را میان دستان گرمت پنهان کردی و آغوشت را به من هدیه کردی و لب هایت راشراب جامم کردی که ان خالی نماند.برای تمام لبخندهایی که لا به لای اشک هایمان به من زدی برای تمام شب هایی که به من رویایی با عطر تنت دادی ! برای بودنت و رنگ کردن روزهایم برای جان بخشیدن به بچه ی احساساتم و رز های باغچه مان که برایشان‌ والدی کردی و حال سیاه اما زنده هستند ممنونم. عمیق تر از همیشه ممنونم برای اون قلبی که هیچوقت واقعا برای من نبود اما به من سراب های رنگین هدیه کرد.

اساسا و عمیقاً از حرف زدن بیزارم. هرچه هم بگویم از نظر خودم اشتباه است. وقتی حرف می‌زنم کلمات، اهمیت و جدی بودن چیزی را که می‌گویم از بین می‌برند.چون حرف پیوسته از هزاران عامل بیرونی و درونی و هزار قید و شرط و بند خارجی تأثیر می‌پذیرد، بنابراین کم حرفم و گزیده گویم، نه تنها از روی ضرورت بلکه از روی اعتقاد و ازش هم اینگونه خواهد ماند. نوشتن تنها شکل و روش مناسب بیان برای من است و همینطور هم خواهد ماند چون من کلمات را با شعر و نظم انتخاب خواهم کرد حتی موقعی که کنار هم باشیم. ولی آیا آنچه از نوشتن نصیب من می‌شود، به‌عنوان اصلی‌ترین و تنها وسیله‌ی ارتباط اصلیم با تو “گرچه شاید هم فقط و فقط خطاب به حضور تو” ، برای تویی که طبیعتت وابسته به حرف زدن و گوش دادن است کافی خواهد بود؟!

نمی‌دانم چرا هر بار که قلم را در دست می‌گیرم و واژه‌ای بر سپیدی کاغذ می‌نشانم، سرانجام سخنم به اندوه می‌انجامد. این غم از دل من برمی‌خیزد یا قلم نیز رازی ناگفته در سینه دارد؟!