“رُزِ وَحشی”

زخم‌هایت را نشانم بده، تا بدانم چگونه باید دوستت بدارم؛ تا یاد بگیرم چگونه نوازشت کنم.

شاملو میگه: گستاخیِ خیالم را ببخش، که حتی لحظه‌ای، یادت را رها نمی‌کند...

ندادنِ شانس دوباره به آدم اشتباه دادنِ فرصت زندگی کردن به خودته .

‏ای خاک! با عزیزانی که به آغوشت سپرده‌ایم، مهربان باش که در این وطن، نامهربانی بسیار دیده‌اند.

کینه تاریخ انقضا نداره …

«مامان ، یک سال شد » یک سال که دیگه گرمای بغلتو حس نکردم امیدارم ببینمت تو یه دنیای دیگه و از ته دلم بغلت کنم تو دنیایی که واسه منو تو «دوری و پایانی» وجود نداشته باشه مامان درسته نیستی اما همیشه توی من «زنده ای » و یه روزی دوباره دخترت میاد کنارت من خوش شانس ترین آدم بودم که تو مامان من شدی مرسی که مامان من بودی تو بهترین بودی ، همیشه . «عاشقتم عاشقتم عاشقتم » سخته نوشتن اینا سخته قبول کردن نبودنت مامان دخترت داره سعی میکنه زندگی کنه و همچی رو عادی نشون بده اما فقط خودمم که میدونم هرشب تا صبح برام تکرار میشی ، بدون ذره ای فراموشی ! مامان از وقتی نیستی تار موهای سفیدم راحت تر معلومه بین موهام… بهت نیاز دارم مامان لطفا مراقبم باش مثل همیشه با این فرق که این بار تو آسمون ها … خیلی دوست دارم یکی یدونه کتایون مامان آنی من …

02 / 03 / 1404 02 / 03 / 1405