“رُزِ وَحشی”

برخی صمیمیت‌ها از دست می‌رن و حتی زمان هم نمی‌تونه جای خالی‌شون رو پر کنه گاهی پایان یک صمیمیت، همیشه حس می‌شه.

از یه سنی به بعد ترجیح میدی با کسی باشی که شهامت ناراحت کردن یه نفر دیگه رو برای ناراحت نشدن تو داشته باشه.

من شدم همون برگ برنده ای که تو باختیش

من اونی که تو شلوغی هاش حواسش بهم هست رو با دنیا عوضش نمیکنم

دلتنگی فقط واسه کسیه که مُرده؛ اونی که خودش نخواسته کنارت باشه ارزش فکر کردنم نداره.

چیزی که بین ما گم شد، فقط چند تا خاطره نبود… یه تکه از خودم بود که توی خنده‌هات جا موند. حالا فقط دلتنگیم مونده و سکوتی که هیچ پیامی جاشو پر نمی‌کنه