𝑩𝒍𝒖𝒆 𝒃𝒖𝒕𝒕𝒆𝒓𝒇𝒍𝒚 𔘓

:)

تا ابد عاشقِ الهه‌ی آبیمم)))))

گاهی فکر می‌کنم چشم‌های تو شبیه دریا نیستند؛ دریا دست‌کم ساحلی دارد، افقی دارد که می‌توانی در دوردست پیدایش کنی و بدانی جایی، هرچقدر دور، آب تمام می‌شود. اما نگاه تو پایان ندارند. آدم وقتی به آن‌ها نگاه می‌کند، اول فقط خیره می‌ماند؛ بعد کم‌کم فاصله‌ی میان خودش و جهان را فراموش می‌کند، بعد دیگر نمی‌فهمد چه زمانی پاهایش از زمین جدا شده‌اند و چه زمانی تمامِ وجودش در عمق آن نگاه فرو رفته است. و عجیب‌تر از همه این است که هیچ هراسی از غرق شدن در آن‌ها ندارم. من زندگی را در نگاه تو معنا کردم. شاید غرق شدنم در نگاهت، اتفاقی بود؛ شاید اول انتخابش دست من نبود، شاید اولین بار که نگاهم قفل چشمانت شد، نمی‌دانستم این دو چشم قرار است روزی تمامِ راه‌های برگشتنم را از من بگیرند. اما حالا می‌دانم. و میان تمام چیزهایی که می‌توانستم در این دنیا باشم، شاید زیباترینشان همین باشد: غریقی که از دریا نمی‌ترسد، چون در ژرف‌ترین نقطه‌ی آن چشم‌های معشوقش را پیدا کرده است...