زیبایِ مَن ؛

اشک روی گونه‌هایت و شرم درون چشم‌هایت را میبوسم عزیز کردهِ قلب و جانم ؛

بغض درون صدایت را میبوسم زیبایِ مَن

تلخ است که در خواب، تو را این‌همه نزدیک می‌بینم و در بیداری، این‌چنین از من دوری ؛ چه غم‌انگیز است فاصله‌ای که میان رؤیای تو و حقیقتِ وجودت افتاده، زیبایِ من؛

چرا اون حرفارو توی خواب بهم گفتی ؟ چرا اجازه دادی که طعم اغوشت رو دوباره بچشم؟ حالا چطوری عشق شیرینت رو فراموش کنم؟ چطوری ادامه بدم وقتی همچیو یاداوری کردی؟ برای فراموش کردنت باید دیگه چیکار میکردم که نکردم ؟ چطوری خودمو آروم کنم چطوری چشمای سیاهتو فراموش کنم؟ چطوری باید لبخندتو فراموش کنم؟ چطوری صدای بغض آلودتو که واضح بهم گفت دوستم داره رو فراموش کنم؟ چطوری از برق چشمات و درخشش لبخندت بِگذرم زیبایِ مَن ؟

لازمه که یه بار دیگه تاکید کنم فقط و فقط فور آزاده تالیاهام 🫴