پرواز خاکستر

آبی می پوشی پرنده ها از آسمان روی برمی گردانند و ماهی ها از دریا زرد می پوشی ماه از خورشید و آفتاب گردان نیز سفید نپوش اینجا مردمانش به دماوند دل خوشند

راهی پیدا نمی کردم که این خشم و این آشفتگی درونم رو تخلیه کنم این اتاق تاریک ، این میله هایی که همچون زندانی ذهن و وجود و ارامش منو حبس در خودش کرده بود.اما انگار از جنس خوبی بود که عرفان دور باش از فضای بیرون .اینجا ارامشگاه توعه بمون!!! و نمیدونستم با این ساز چیکار کنم؟نوازشش کنم؟بزارمش کنار؟چنگ بندازمش؟؟ هر زخمه ای که میزدم ، مرحمی بود به این درد هایی که این چند وقت به اشکال مختلفی روحمو زخمه کرده بودن . نمیدونم!!! آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟ «بال» وقتی قفس پَر زدن چلچله هاست 🤍