خاکـستر.ی

خودکار

هر چی جلوتر میرم، بیشتر میفهمم چقدر احساسات اون زیر دارم که اجازه بروز پیدا نکردن. هر چی بدبختی دارم از همین احساسات فروخورده و اعتماد به نفس نداشته‌ایه که از بچگی با خودم آوردم. حالا تو ۲۳ سالگی انگار باید یه چراغ قوه بگیرم دستم و تو اون تنگ و تاریکای مغزم بگردم و احساساتمو پیدا کنم. و به حس‌هام اعتماد کنم‌. و انقدر فکر نکنم. انقدر فکر نکنم. انقدر فکر نکنم.

پس اگه کسی دور شد از کامیونیتی که دارین فقط به این معنا نیس که شما شاید کم بودین و مفید نبودین احتمالا اون محتوا طوری نبوده که اون ادم بخواد از جاش پاشه و باید بره دنبال خودش بگرده

هر چیزی که محرک تو برای تلاش کردن باشه و شاید حتی کمی استراحت خوبه

گاهی وقتا نزدیک زندگی یکی میشی برای برهه ای که برای مدتی با جریان زندگیش همراهی گاهی میخوای دیتای اضافه تری غیر زندگی خودت نداشته باشی دور میشی و گاهی ام دوباره در جریان های زندگی و تلاش های ادم ها میخوای قرار بگیری تا تو ام تلاش کنی برای زندگی کردن این ایرادی نداره

𖦹︎

عزیزان افتخار نکنید به اینکه روی یه نقاشی /طراحی اینهمه وقت گذاشتین شاید سرعت یکم مهم باشه تو این زمانه هنری خدایی مگه چهارتا خط چیه که انقد زمان ازت برد وقتی کلی زمان بذاری که تو سرعت کمتر انجامش بدی تو یه ادم خفنی از نظرم

دفتر دستسازی که ازین اقا خریدم که این حرکتو بزنمو رشت جا گذاشتم

حس میکنم الان پاهام از خودم نیس

زندگیم اینشکلیه عکسی از کافه و ناخونای نانای نانای ندارم نقاشیام پوینت مثبت اینجاس فقط

توتو مورد علاقمو بعد شاهین پیدا کردم. پرستو 😭🩶🩶