Numb.

کاش میشد، کاش بودی، کاش بغلت میکردم، کاش میبوسیدمت، کاش میدیدمت، کاش احساسمو بهت نمیگفتم، کاش نمیدیدمت، کاش بهت نزدیک نمیشدم، کاش دوستم داشتی و... از هرچی ″کاش″ که راجب توئه متنفرم.

حالم جوریه که دلم میخواد برم تو خیابون داد بزنم بگم کص ننه‌ی همتون.

بزرگترین آرزوم اینه که یه شب با خیال راحت، با فکر آسوده و با دل‌ خوش سر رو بالشت بذارم و بخوابم.

ازت متنفرم.

تو واقعا بهترین و در عین‌حال بدترین تجربه زندگیم بودی.

حاضرم ادامه عمرمو بدم ولی برگردم به اون روزی که دیدمت و تف بندازم تو صورتت.

اومدی دست تنها ریدی تو زندگیم و کشیدی کنار؟ واو، چه شجاع.

کیرم تو وجودت که هرشب من به خاطرت یه چشمم اشکه یه چشمم خون.

بغلش کسی نمیاد به چش کسیم بیاد اون میده خو جرش؛

من دوستت نداشتم؟من هرباری که میدیدمت حسی که داشتم برام مثل اولین دیدار بود.

چرا باید بعد از مدت‌ها هنوزم شب‌ها تا صبح به خاطرت بیدار بمانم و به فکر و خیال هایی بپردازم که هیچوقت به واقعیت تبدیل نمیشوند؟ ۷ تیر ۱۴۰۴ ۴:۱۴ بامداد

خوش به حال اونی که ۱۴۰۴/۴/۴ با تو بود.

بعد از این همه سال هنوز دارم راجب احساسات تو نسبت به من به خودم دروغ میگم. ۱۴۰۴/۴/۴ ۱۲:۰۴ بامداد

اونکه دیوونم کرد، لایق جنون نبود... ۲ تیر ۱۴۰۴ ۱۲:۰۹ ظهر