پُر از رنگ | پُر از نور.

یکی از وجه‌های خوب شیملس دیدن اینه که اون بدبختا ‌انقدر بدبختی پشت بدبختی دارن که یه لحظه یادت می‌ره تو هم بدبختی.

نور نور و نارنگی

امروز نرگس بهم گفت مطمئنه قبول میشم و حتی اگه یه درصد قبول نشم باید به خودم افتخار کنم گفت مهمتر از نتیجه تلاش و استمرارم بوده و تمام مدت میدیده منی که پایه‌م صفر بوده و هیچی نمیخوندم تو دانشگاه چقدر پیشرفت داشتم و الان که بهش فکر میکنم، میبینم بله کاش قبول بشم ولی بازم افرین بهم نه؟ در ضمن یه چیزی ام گفت که تا فردا بابتش جیغ خوشحالی میکشم😭🦊🩷

مربی میگه “بدو” من کی باشم که گوش نکنم و بشینم؟

کسانی که شما را دوست دارند اگر هزار دلیل برای رفتن داشته باشند ترکتان نخواهند کرد آنها یک دلیل برای ماندن خواهند یافت !

📚تنهایی پرهیاهو - بهومیل هرابال

0:48

از دروغایی ک بخاطرت به خودمو تو گفتم پشیمونم.

مرکزو میترکونم حالا میبینین😭(نمیشه فردا نرم؟)

ملینای ۳۵ روز پیش چقدر الکی امیدوار و خوش بوده(: ملینای الان خودشو مواخذه میکنه، این ملینا اصلا به خودش افتخار نمیکنه بلکه شرمنده خودشه چون همه میگن ”آفرین تو تمام تلاشتو کردی به مسیر اعتماد کن” ولی من میدونم که قطعا هیچ تلاشی نداشتم ولی در نهایت هرچی بشه قول میدم بهش، که نه کم بیارم، نه جا بزنم، میجنگم و هرچی شد شد

این پیامو ساعت ۷:۳۴ چهارشنبه ۱ اکتبر( ۹مهر) دارم مینویسیم و تنظیم میکنم برای ۳۵ روز آینده. “فردا، هر نتیجه ای که داشته باشه، من به خودم افتخار میکنم، افتخار میکنم که تو این زمان کمی که داشتم نهایت تلاشمو کردم، کمال‌گرایی رو کنار گذاشتم و تا جایی ک ممکن بود تلاش کردم. چه بسا فراتر از ممکن‌ها. فردا هر نتیجه ای که داشته باشه من از عملکردم راضی ام. من ملینای ۱۰۰ روز پیش نیستم، دانشم افروده شده، چیزی رو از دست ندادم و حتی اگه نتیجه دلخواهم به دست نیاد، من قویتر از امروزم برای فرداهام تلاش میکنم. فردا، روزیه که شاید مسیر کل زندگیم رو تغییر بده، شاید بهترش کنه شایدم خرابش کنه. فردا ممکنه اطرافیانمو نا‌امید کنم، اما خودمو نه. حواس جمع برو سر جلسه ملیناخانم«:

نمیدونم هیچوقت تو زندگی همزمان این همه فشار روم نبوده هیچکدوم جدید نیست، اما اینبار همشون با قدرت ، در ضعیف ترین حالتم پیدام کردن و باهم بهم حجوم اوردن. سختمه دارم غرق میشم و فقط دست و پا میزنم که زنده بمونم نه اینکه شنا کنم نمیدونم بعدا قراره این روزها یادم بیاد و به خودم افتخار کنم بابت ادامه دادن، یا دیگه “بعدا”ی وجود نداره؟ شاید اگه داشته باشه هم همچیز فرق کرده باشه اونقدر متفاوت که نه ذوقی بمونه، نه دردی، نه خستگی و خشمی خستم نه فقط بخاطر درس(که چه بسا داره کمکم میکنه قایقی برای رهایی بسازم) بلکه از زندگی، از ادم بودن، از پوست کلفت بودن و جدا تهش که چی؟

وقتی تو پنج ماه به اندازه پنجاه و پنج سال از مغز و بدنت کار کشیدی: