‌ ‌Trust issues.

بعضی وقت‌ها آدم از چیزی فرار می‌کنه که سال‌ها درون خودش پنهان کرده؛ از زخمی که جرئت نگاه کردن بهش رو نداره، از طوفانی که پشت باران و موسیقی و سکوت پنهان می‌شه. اما هرچقدر بیشتر فرار میکنی، صدای قدم‌های خودت نزدیک‌تر می‌شه. و شاید غم‌انگیزترین بخشش، وجود کسی باشه که این طوفان رو درونت می‌بینه و بدون اینکه چیزی بگی، می‌فهمتش؛ کسی که می‌دونه پشت تمام این فرارها چه دردی پنهانه، اما هنوز جایی برای برگشتنت نگه داشته. و من اینجا می‌مونم، با صدایی که هیچ‌وقت بهت نمی‌رسه؛ شاید چون بعضی دوست داشتن‌ها، قرار نیست نجاتت بدن فقط قراره تا آخرین لحظه منتظرت بمونن؛ حتی وقتی این انتظار، چیزی جز امیدی بی‌جواب و دری رو به رفتن نیست.