غُر و غیره.

حدودا یک هفته‌ست که جمعه‌ست.

بابا در سطح شهر یه کیوسک گریه‌ای چیزی تعبیه کنید، بریم توش گریه کنیم. نمی‌بینید وضعیت رو آخه؟

از هرکس و هرچیزی‌ بتونم مووآن کنم از سال‌های ۹۷ تا ۴۰۱ نمی‌تونم.

به تاخت رفتن با اسب رویاییه که امیدوارم توو زندگی بعدیم زندگی‌ش کنم.

پروژه‌هایی که وقتی حالم خوب بود گرفتم رو با چه بهونه‌ای الان که حالم خوب نیست باید کنسل کنم؟

این زندگی زمختی که دارم اصلا مناسبِ روحیه حریرگونه‌م نیست.

سیتیزن دل پاکتم‌ من❌ تو‌ مکّه عشقی و من عاشق رو‌ به قبلتم✅

ای غمِ شیرینم، ای تحفه‌ی عزیز؛

حتی قرآن هم داره بهم‌ احساس ناکافی‌بودن ‌می‌ده.

بله مطلعم کیف هرمس و دیوری که می‌خرم توو عبدل‌آباد تولید می‌شه. چیکار کنم؟ بیام نوین‌چرم بخرم؟

این که به لباس فیک پوشیدن یا ساعت فیک دست کردن گیر می‌دید قلبم رو به درد میاره. بابا من از قیافه ساعت رولکس و امگا خوشم میاد، گناهم چیه که شیشصد ‌میلیون دالرز پول ندارم و بچه‌ی نافِ ال‌ای نیستم؟

از هیچ پنجره‌ای توی دنیا نمی‌تونید چهارتا بچه‌گربه که دارن شیر می‌خورن رو تماشا کنید.

پنجره اتاقم بهترین منظره جهان رو داره.

این که زنان به صورت غریزی به کلمه «مامان» واکنش سریع نشون می‌دن خیلی 💕💕💕💕عه.

از رنجی که می‌بریم.

مربع بُرش‌زدن پیتزا کِی باب شد؟ کِی تصمیم گرفتیم در برابر این جنایت سکوت کنیم آخه؟

به نظرم همچین چیزی خیلی هم نامحتمل نیست؛ «فکر کردن» شاید به نظر ناخودآگاه و جز لاینفک زندگی آدمیزادی به شمار بیاد ولی مقصود، بیشتر فکر کردن هدف‌دار و سازماندهی شده‌ست نه اون رشته افکار هچل‌هفتی که زیر دوش حموم مثل یه دود از ذهنمون می‌گذره و رد می‌شه. منظور از فکر کردن اینه که از جایی شروع بشه و در جای مفیدی تموم بشه و در خلالش چندتا گره ذهنی باز بشه. اگه وسط فکرکردن‌هامون سریع سراغ ai می‌ریم، ازش راهکار می‌خوایم یا اجازه می‌دیم به‌جای ما فکر‌کنه و مسائل انسانی‌مون رو حل کنه باید یه بودجه‌ای برای باشگاه ذهنی که در آینده باید ثبت‌نام کنیم، کنار بذاریم.

فکری شدم.