ساختِمآنِ مَتروکه

من، عزیزم، هیچ‌چیز را به اندازه انسانی که هوس‌هایش را با نام عشق تطهیر می‌کند، خنده‌دار نمی‌دانم.

همیشه به این تناقض لبخند زده‌ام؛ به کسانی که هر هوس گذرایی را با شکوهِ عشق اشتباه می‌گیرند و هر دلبستگیِ چندروزه را نشانه‌ای از عمق روحشان می‌دانند.

می‌دانید، عشق آن‌قدرها هم ارزان نیست که با دیدن هر چهره‌ی تازه‌ای در سینه‌تان جوانه بزند.

اگر قرار باشد هر روز نام تازه‌ای را بر زبان بیاورید و هر شب از پاکی قلبتان سخن بگویید، شاید بهتر باشد دست‌کم به واژه‌ها رحم کنید.

هوس را عشق ننامید، دوستان من. این تنها توهینی‌ست که عشق سزاوار آن نیست.

ای بغض فرو خورده مرا مرد نگه‌دار؛ ‏تا دست خداحافظی‌اش را بفشارم. -فاضل ‌نظری.

کسایی که نقاشن ( فعال باشید ) یا به نقاشی علاقه دارن بیان پی وی~ @xjbjvx

بنشین. بگذار این سیگارِ لعنتی تا ته بسوزد و به خاکستر تبدیل شود، درست مثل تمامِ آن چیزهایی که روزگاری فکر می‌کردیم مقدس‌اند. بگذار رازی را به تو بگویم: هیچ‌کس در این دنیا بیش از آن‌که من با خودم در صلح باشم، با من در جنگ نیست. زندگی، رفیقِ عزیز، یک ضیافتِ باشکوه نیست؛ یک «رقص با دشمن» است. و تراژدیِ ماجرا آنجاست که دشمن، همیشه همان کسی است که هر صبح در آینه به تو خیره می‌شود. من عمری را صرفِ یادگیریِ گام‌های این رقصِ مرگبار کردم. چرخیدم، خم شدم، و هر بار که تیغه‌یِ خنجرِِ روزگار به پهلویم کشیده شد، لبخندی زدم که گویی زیباترین ملودیِ جهان را می‌شنوم. اما در زیرِ این نقابِ باوقار، در زیرِ این پارچه‌هایِ دوخته شده در خیاط‌خانه‌هایِ لندن، قلبی می‌تپد که مدت‌هاست در راهروهایِ سردِ جنون، راهش را گم کرده. مرا با آن چشم‌هایِ پرسشگر نگاه نکن. من قهرمان نیستم، هیولا هم نه؛ من فقط مردی هستم که می‌داند چگونه در میانِ خرابه‌ها، بلندترین آوازِ غمگینِ جهان را بخواند. انتهایِ این داستان را نمی‌دانی؟ بگذار برایت بگویم: هیچ‌کس پیروز نمی‌شود. ما فقط در پایانِ این رقص، خسته‌تر از آن هستیم که بتوانیم به خانه برگردیم. پس بگذار بنوشیم، به افتخارِ تمامِ شکست‌هایی که در آستین داریم، به افتخارِ این جنونِ شیرین که تنها یادگارِ ما از زندگی‌ست.

بانو 🛐

پینترست شبیه باتلاق میمونه میری توش دیگه نمیتونی بیرون بیای

تا به حال از اقیانوس عبور کرده‌ای، دونالد؟ با یک قایق بادبانی، در میان دریا... جایی که تا چشم کار می‌کند فقط آب باشد؛ جایی که روزها بگذرد و حتی کوچک‌ترین امیدی به دیدن خشکی نداشته باشی؟ این‌که پشت سکانِ سرنوشت خودت بایستی... فقط یک بار دیگر، همان را می‌خواهم. می‌خواهم یک بار دیگر در میدان دل کامپوِ سیه‌نا باشم... و هیجان عبور ده اسب مسابقه را که با غرش از کنارم می‌گذرند، احساس کنم. می‌خواهم یک وعده غذای دیگر در پاریس، در رستوران لامبروآزی داشته باشم. یک بطری دیگر شراب می‌خواهم... و بعد، یکی دیگر. گرمای تنِ زنی را می‌خواهم، در میان ملحفه‌های خنک. فقط یک شب دیگر جَز در «وَنگارد». می‌خواهم بر فراز قله‌ها بایستم، سیگار برگ کوبایی بکشم، و تا هر زمانی که بتوانم، گرمای خورشید را روی صورتم حس کنم. دوباره روی دیوار قدم بزنم. از برج بالا بروم. در رودخانه قایق‌سواری کنم. خیره به فرسکوها بمانم. می‌خواهم در باغ بنشینم و فقط یک کتاب خوب دیگر بخوانم. اما بیش از همه... می‌خواهم بخوابم. می‌خواهم همان‌طور بخوابم که وقتی پسربچه بودم می‌خوابیدم. فقط همان را به من بده. فقط یک بار دیگر. برای همین است که نمی‌گذارم آن بچه‌قلدرِ بیرون، بهترینِ وجودم را از من بگیرد... چه برسد به آخرین ذره‌ی باقی‌مانده از من...