Just Spain without S

وای یهو یادم امد پسرای کلاس که کلا گفتن بچه رو باید بدن به پدر:)))) احمق پدر اینقدر توی زندگی بچه نیست که حتی دادگاه هم ازش نام نبرده

خب میرید تو اتاق درمان، کسی که تحت خشونت خانگی میاد پیشتون میگید بالاخره شوهرته دیگه:)))))

مثلا اون روز استاد ازمون های روانشاختی داشت یه کیس می‌گفت که فک کنید یه مادری توی 6 ماهگی بچش رو ول کرده، بچه تا 6 سالگی با مادربزرگ بزرگ شده خیلی هم بهش وابستگی عاطفی داره. حالا مادر امده بچه رو میخواد. به نظر شما بچه باید پیش کی باشه؟ از یه کلاس 30 نفره نزدیک 25 نفر گفتن مادر. بعد حالا دلیلشون چی بود؟ بالاخره مادره دیگه:)))))) بابا بچه بدبخت یه بار توسط همین ادم رها شده، ینی چی که بالاخره مادره؟؟ همینا هم میخواد بالینی بخونن که برن توی اتاق درمان

وای دقیقا:))))))))))

نه بزارید بگم اینجوری نمیشه

خیلی میخوام وارد بحث بشم و بگم چیزایی که سر کلاس هام شنیدم رو بگم ولی مغزم به معنای واقعی کلمه خسته اس، فقط اینو بدونید اونی که اولین بار گفت روانشناسا خودشون روانی ان همین چیزا رو دیده بود.

بیمارستان روانی رشته روان‌شناسی

گوشیم سی درصد شارژ داره، سه ساعت برای یه کلاس نود دقیقه ای توی راه بودم و الان بدجور از چیزایی که توی تیک تاک خوندم ریج بیتم. امروز واقعا روز من نبود باید زیر پتو میمونم

And nobody is stopping you from listening to those albums (in fact, let's go listen to them together), but it really pisses me off when some people seriously say they wish Taylor would get a divorce just so we can have sad songs again.

I’d go to war for Ttpd and Folklore, but I feel like everyone has forgotten that, since Taylor writes such deeply personal songs, she must have been under immense pressure and consumed by such profound sadness to be able to write all of them.

personally if I were Taylor Swift I would never release another sad song just to spite you whiny bitches.

اجی من همینجوری هم روزم بده...

دارم به این نتیجه میرسم تنها دلیلی که موفق شدم دیپلم بگیرم این بود که برنامه کلاسیم رو خودم نچیدم...

وقتی که میدونی خيلی زیاد اسلی کردی چون تایمی که توی راهی از تایمی که سر کلاسی بیشتره✨✨✨*

گرمه گرمه گرمه گرمه

به خدا این استاده بعدا قراره کونم رو پاره کنه. ینی قشنگ مطمئنم

زندگی اینجوریه که شما روز قبل با خنده به همکلاسی‌تون میگین جدی ما چرا از غیبت‌هامون برای یه هدف خوب استفاده نمیکنیم؟ و بعد فردای همون روز توی تخت فرو میرین و میگین شاید باید از این غیبت استفاده کنم و بمونم خونه گریه کنم.