روح هزاران زن در یک بدن

امروز صبح، ماهی ها از آسمان افتادند و هیچ کس تعجب نکرد. فقط من بودم که ایستاده بودم و فکر می‌کردم چرا آسمان هنوز بوی دریا می‌دهد. چرا در خواب های نصف و نیمه تب دارم هم سنگینی بی وزنِ وجودم را تجربه می‌کنم؟! در همان خواب هایی که با خود کاری ندارم، تکه های گمشده ای از من به شکل دیگری با صورت هایی که نمی‌شناسم از دیوار بیرون می‌آیند و مرا دوباره به سمت بی شکلیِ آشنایی می‌کشانند. حال تو بگو اگر هرجایی که می‌رویم و از خود فرار می‌کنیم؛ باز هم نشانی از خودمان باشد، پس در کدام غار تاریک یا دشت پر از نوری که تاریکی اطرافت را نمی‌بینی، یا اصلا در کدام جهنم دره می‌توانیم از دست خودمان در امان باشیم؟! بگذریم، ماهی های افتاده در کف آسفالت هنوز هم نفس می‌کشند و من به این فکر می‌کنند آنها بیشتر به آب نیاز دارند یا …؟! ح‌ا