اتاق شماره ۶

از دقیقه ۱:۴۱ گوش بدید 🫠

این آهنگ با زبان مالایالامه، یکی از زبان های رایج جنوب هند، فقط اون بخش میانی آهنگ که " شریا گوشال" خونده به زبان هندی هست و همین حدود ۱ دقیقه رو من روزی هزاااار بار گوش میدم.

تصمیم گرفتم گاهی آهنگ های هندی ای که به سلیقه ایرانی نزدیک باشه رو اینجا هم بزارم :)

داشتم فکر میکردم اینجا همش آهنگ های انگلیسی رو آپلود کردم، درحالی‌که ۹۹ درصد مواقع دارم به آهنگ های هندی گوش میدم :)))

حتی چت جی پی تی هم فهمیده من راجع به همه چی اورثینک میکنم، میگه بسه دیگه! جمع کن خودتو 😐🤦‍♀️

زمان های قهوه خوردن، نقطه های روشن روز هستن برام. شایدم فقط ذهنم شرطی شده؛ چون هر وقت حالم خوبه بعنوان جایزه قهوه میخورم، هر وقت میخوام حالم خوب شه قهوه میخورم. هرچی که هست ماگِ پر از قهوه برام مثه شعاع نوره؛ گاهی حتی یه روزنه ی روشن تو دل یه روز تاریک ☕️ ✨️🌱

فک نمی کردم کسی جز خودم چنین تجربه ای داشته باشه، ولی گویا تنها نیستم :)

یه هفته ست شور اینستاگرامُ درآوردم. برای چک کردن یه پیام یا یه پست میرم اینستا و به خودم میام میبینم مدتهاست الکی دارم تو این اپ میچرخم، خصوصا آخرشبا. صبح به خودم قول دادم که برای یه روزم شده اصلا اینستا رو بازش هم نکنم و به قولم وفادار موندم. 🥰😇

مال من این شد

این پرامپتُ بدید به چت جی پی تی و نتیجه رو ببینید 😊 Based on our chats, generate a clean 3x3 picture showing how you see me as a color, a song, a weather, a season, a book, a scent, a place, a flower, and a food.

کتاب صوتی فارسیش هم هست، اینحا رو نمیخوام خیلی شلوغ کنم و تعداد مسیج ها رو زیاد کنم، خواستین بگین بفرستم براتون

اگه با توضیحات ویدئومسیج کنجکاو شدین بخونین، این فایلش 👆

هرگز رهایم مکن کازوئو ایشی گورو ✍🏻 خندید و دستش را دور تنم حلقه کرد، اما همانطور آرام، کنار هم نشستیم. بعد گفت: همیشه به یه رودخونه فکر می‌کنم که جریان آبش واقعاً سریعه و دو نفر که توی آب، سعی دارن همدیگه رو بچسبن، همدیگه رو سفت بگیرن، اما عاقبت می‌بُرن. آب خیلی شدیده. باید تن به آب بدن و از هم جدا بشن. به نظرم وضعیت ما هم همینه.

هرگز رهایم مکن تموم شد و من نمی دونم چی باید بگم راجع بهش. چیزی ندارم در واقع که بخوام بگم. از جمله کتاب‌هایی که خیلی بی نقص نوشته شدن اما لزوما حس خاصی رو در تو بیدار یا ایجاد نمی کنن. ترجیح میدم کتاب کاری کنه باهاش پیوند احساسی برقرار کنم، از لحاظ عاطفی گره بخورم بهش، این کتاباست که تو ذهنم می‌مونن و توی قلبم جا باز می کنن. ولی کتابِ ایشی گورو با وجودکامل بودنش انگار یه حصار نامرئی داشت که نمیذاشت از حدی بهش نزدیکتر بشم. اما صرفِ یه تجربه کافی نیست تا بشه راجع به نویسنده ای نظر داد. باید یه کتاب دیگه هم ازش بخونم تا بتونم نظری بدم.