لئون نیکولایویچ.

شب‌ها که بیدار می‌مونم انگار همه‌ی فکرهایی که توی روز ازشون فرار می‌کردم یه گوشه تنها پیدام می‌کنن و میان سراغم.

دلم میخواد همه‌ی این چیزای منفی رو از خودم دور کنم. ولی مثل هر‌ی‌پاتر آخرین جان‌پیچ توی وجود خودمه. اول باید این‌یکی “من” رو بکُشم.

نمی‌دونم. شایدم مقصر من بودم.

یه انتخاب اشتباه چه کارا که با آدم نمی‌کنه.

غم و استرسی که تو این دو سال داشتم اندازه بیست سال روانمو داغون کرد. سال بعد میشه سی سال.

اگه دوزادهم بدتر باشه چی؟