Silencia

همه ما سکانس کلیسای فصل ششم بازی تاج‌وتخت را به یاد داریم؛ همان لحظه‌ای که سرسی با خون‌سردی شراب می‌نوشید و «سپت بائلور» با تمام آدم‌های درونش در آتش وحشی ذوب شد. اما چیزی که این سکانس را به یکی از دلهره‌آورترین قاب‌های تاریخ تلویزیون تبدیل کرد، موسیقی متن بی‌نظیر آن یعنی قطعه "Light of the Seven" بود. جالب است بدانید رامین جوادی برای ساخت این قطعه، یکی از بزرگ‌ترین قوانین سریال را زیر پا گذاشت! از فصل اول، سازندگان سریال شرط کرده بودند که به هیچ‌وجه نباید از «پیانو» در موسیقی وستروس استفاده شود، چون معتقد بودند صدای پیانو بیش از حد مدرن است و حس قرون‌وسطایی داستان را خراب می‌کند. اما رامین جوادی در این سکانس برای اولین‌بار قانون را شکست. او می‌خواست به محض شروع سکانس، بیننده با شنیدن صدای غریبِ پیانو احساس کند که «یک جای کار به شدت می‌لنگد».

#Piano #Cinematic

باید در تاریک‌ترین اعماق غرق شد، تا معنای زنده بودن را فهمید.

ما پینوکیو را با کارتون‌های رنگارنگ کودکی به یاد می‌آوریم؛ اما داستان اصلی، روایتِ عریان و تاریکِ یک معصومیتِ از دست رفته است. بندِ We Stood Like Kings در این قطعه بی‌کلام، ما را به تاریک‌ترین دالان داستان می‌برد: مواجهه با «آتیلای دریاها»؛ کوسه غول‌پیکری که نامش نماد ویرانی بی‌رحمانه در داستان است. این قطعه، تقابلِ فیلسوفانه میان دو نیروست: 🎹 نت‌های ظریف پیانو: نماد شکنندگی پینوکیو و تلاشش برای انسان شدن. 🎸 ریف‌های سنگینِ پست-راک/متال: نماد خشونتِ عریان جهان پیرامون و نیروی قاهرِ طبیعت. بلعیده شدن در شکم این هیولا، نماد مرگ و تولد دوباره است. آرتیست در این اثر به ما یادآوری می‌کند که برای تکامل و «انسان شدن» ، گاهی باید از تاریک‌ترین و هولناک‌ترین اعماقِ جهان عبور کرد. 🎧 چشم‌هایتان را ببندید و در این اقیانوس سیاه غرق شوید.

#PostRock #PostMetal #Piano #بیسارپیشنهادی

Raise me up, don’t let me fall.

چیزی ندارم بگم , لذت ببرید.

مدت‌هاست تنهایی‌ خونم شده. اون‌قدر امن، که دیگه نمی‌دونم چطور کسی رو بهش راه بدم.

روحت رو سیراب کن.

آلبوم The Crimson Idol داستان پسری به نام Jonathan Steel است؛ کسی که از کودکی زیر سایه‌ی طرد شدن و بی‌محبتی پدر و مادرش بزرگ می‌شود و خیال می‌کند اگر روزی به شهرت، صحنه و پرستش مردم برسد، بالاخره ارزش پیدا می‌کند. اما این آهنگ، لحظه‌ای است که آن خیال فرو می‌ریزد. اینجا دیگر با یک ستاره‌ی راک طرف نیستیم؛ با انسانی طرفیم که به همه‌چیز رسیده، اما هنوز همان بچه‌ای است که فقط می‌خواست پدر و مادرش دوستش داشته باشند. The Great Misconceptions of Me درباره‌ی تصویرهای اشتباهی است که آدم از خودش می‌سازد؛ اینکه فکر کند موفقیت می‌تواند جای عشق را بگیرد، تحسین مردم می‌تواند جای پذیرفته‌شدن را پر کند، و فریاد هزاران نفر، می‌تواند سکوت خانه‌ای را جبران کند که هیچ‌وقت صدایش را نشنید. گاهی آدم تمام دنیا را مجبور می‌کند نگاهش کنند، فقط چون چند نفر مهم, هیچ‌وقت واقعاً او را ندیدند. و وقتی آن زخم درمان نشود، حتی بزرگ‌ترین صحنه‌ها هم فقط جای بلندتری برای تنها ماندن‌اند.

حتما پیشنهادش میکنم , صدای گرم و تاریک Blackie Lawless آهنگ رو 100 برابر زیباتر کرده.

تنها پست راکه که بخاطر صبرت بهت پاداش میده , مخصوصا اگ mono باشه. لذت ببرید , هدیه شبتون.

نه خاکی فتح شد، نه مرزی شکست؛ فقط یک بدن میدان جنگِ خودش شد و ذهن آرام‌آرام زیر آوار این نبرد از نفس افتاد.

به یاد تمام زخم‌هایی که قرار بود مرا بشکنند، اما از من آدمی ساختند که دیگر رام نمی‌شود.

نُتهاش توی روحت ریشه میکنه.