es
Feedback

¡No caigas en manos de tramposos! Telemetrio encuentra y marca estos canales 👉 Si quieres ver la etiqueta, suscríbete

انوی's موسیقی چنل

انوی's موسیقی چنل

Ir al canal en Telegram

موسیقی برای من چیزی است شبیه دریا بر من چیره میشود، مجذوبم میکند، شیفته‌ام میکند. حتی در عین حال ترس در دلم مینشاند. از بی‌حدی‌اش واهمه دارم.چاره‌ای نیست. چون شناگر خوبی نیستم. فرانتس کافکا گفتگو با کافکا

Mostrar más
El país no está especificadoLa categoría no está especificada
214
Suscriptores
Sin datos24 horas
Sin datos7 días
-330 días
Archivo de publicaciones
اما در دنیای موسیقی و اصوات، تکرار به چه شکلی تاثیر میذاره. بیاید اول به خود موضوع اصوات و تاثیرشون در زندگی روزمره بپردازیم. برای ما اصوات از طریق تجربیات روزمره معنی پیدا میکنن و شیوه ای که ما اصوات رو تجربه میکنیم وابسته به پیشینه فرهنگی، موقعیت، تربیت و گذشته مون هست. به عنوان مثال فرض کنید موقع رانندگی صدای بوق میشنوید، واکنشتون احتمالا اینه که فکر کنید رانندگی شما چه ایرادی داره. Howard S. Becker تئوری ای داره که میگه اعمال، تصمیمات و تجربیات ما همگی ریشه در سنت های اجتماعی و فرهنگی ای دارن که در روزمرگی ما تاثیر میذارن. و اهمیت این سنت ها در اینه که الگو هایی ایجاد میکنن که باعث پرش از مرحله ی تجزیه و تحلیلِ مباحث روزانه میشه و صرفا به ما یاد میده که چگونه در شرایط خاص واکنش نشون بدیم. اصوات نیز جزوی از این سنت ها هستن. بذارید یه مثال بزنم در این مورد. دو شهروند آمریکایی سفید پوست و آفریقایی-آمریکایی رو فرض کنید. هردوشون صدای آژیر پلیس رو میشنون، برای یکی این آژیر معنای امنیت، آزادی و آرامشِ خاطر داره و برای دیگری این صوت بیانگر ترس، اتهام بدون مدرک و تفتیش بدنی هست. این سنت ها صرفا واکنشی در این دو فرد ایجاد میکنه که یکی با خیال راحت به قدم زدن ادامه میده و دیگری تلاش میکنه خودش رو قایم کنه. اهمیت تکرار در صوت نیز همین جاها به چشم میاد که با گذر زمان و تکرار بیشتر این واقعه، جستجو برای دلیل، محال تر و دور میشه و این واکنش جزوی از سنت میشه. همین یک صوت ساده و تکرارش و واکنشی که در دو فرهنگ ایجاد میکنه، برای ما سال ها نژاد پرستی سیستماتیک رو میتونه تصویر کنه. البته بحثم الان اهمیت اصوات و تکرارشون است. تکرر اصوات و شیوه ای که در زندگی ما تاثیر میگذارن ناخودآگاه ما رو تعیین میکنن. تکرار اصوات میتونه باعث ایجاد بی توجهی هم بشه. به عنوان مثال فرض کنید محل کار شما در یک منطقه ی پر رفت آمد و شلوغ باشه و به طور ممتد آژیر آتش نشانی، آمبولانس یا پلیس رو بشنوید و اهمیتی براتون نداشته باشه. ولی در خانه یک صدای آژیر میتونه کل محله رو بیرون از خونه بکشونه و این سوالی رو برای ما ایجاد میکنه که آیا تکرر، واقعا میتونه اهمیت همه ی وقایع رو به این سادگی تغییر بده و مهم تر اینکه در موسیقی چه تاثیری میذاره، یعنی شیوه ای که تکرار، توسط موزیسین ها استفاده میشه برای ایجاد اهمیت. آیا تکرار که جزئی جدایی ناپذیر از موسیقی عامه پسند هست، در هر شکلیش باعث بی اهمیت جلوه دادن اون اثر میشه؟ آیا خیلی راحت به هر شکلی از تکرار در موسیقی میتونیم برچسبِ «یکنواخت» یا «قابل پیشبینی» بزنیم؟ البته نمیشه شیوه هایی از تکرار که توسط صنعتِ موسیقی عامه پسند استفاده میشه برای حداکثر بهره وری در تعریف و حفظ مارکت، شکل دهی سلایق و بازخورد عام و آسان کردنِ گوش دادن به موسیقی رو انکار کرد. ولی صحیح نیست که کارکرد تکرار در موسیقی رو صرفا با تحلیلی اقتصادی سیاسی در موسیقی عامه پسند بررسی کرد. تکرار، فقط یک کیفیت منفی در فرهنگ عامه نیست. ویژگی تکرار در تولیدات فرهنگی مدرن، ویژگی ای وجودی ست که از بین نمیره. پس در جواب این سوال که «چرا شنونده ها از شنیدن دوباره ی یک چیزِ مشابه لذت میبرن؟» علاوه بر این که طبیعتِ انسان وابسته به تکراره میتونیم بگیم که فرهنگِ انسانِ مدرن آمیخته شده با تکرار و به این هدف شکل گرفته.

نویسنده ای توی خونه اش نشسته و خودش رو مشغول کرده به سوشال مدیا. احتمالا دنبال الهام بخشی میگرده. سعی میکنه هر چیزی رو ببینه و از این جریان سیل آسای اطلاعات که براش تصویر میشه سر در بیاره. صد ها فیلم و سریال و هزاران تبلیغات دیده و صد برابر اینها مونده که ببینه. یک گوشه ی دیگه یک بازار یاب جلوی کامپیوترش نشسته و به شکل اعجاب انگیزی همون کار رو انجام میده. نمودار های میزان خرید اینترنتی یک کالای خاص برای رو تطبیق میده تا به حداکثر دسترسی و فراوانی کالا برسه. نمودار نهایی رو بر اساس «انفجار های تبلیغاتی در رسانه، در برابر زمان» رسم میکنه که شباهت زیادی به خروجی sequencer در حاشیه ی پایین piano roll داره. مشتری ای که آخر شب وارد فروشگاه میشه سبد خریدش رو بین قفسه ها میچرخونه. شاید بهش فکر نکنه ولی این الگوی تکرار شونده ی لیبل های رنگی روی کالا ها و چیدمانشون، به شکل مبهمی براش آرامش بخشه. پرش ممتد پلکش نشونه از اینه که کم کم داره وارد حالت خلسه میشه. همینطور که از این قفسه تنقلات عبور میکنه از خودش میپرسه چرا اینقدر مارک ها و انواع مختلف تنقلات وجود داره و بعد یادش میاد که هوس کرده بود از این شکلات هایی که جدیدا ترند شده بود امتحان کنه. دانشجویی برای آزمونی قراره 150 صفحه جزوه رو مطالعه کنه. خودکار و هایلایتر و انرژی زا رو میذاره رو میز و تنها چیزی که کم میبینه یک موسیقی آرامش بخش در پس زمینه ست. توی فایل هاش میگرده و بین آلبوم های پاپ و راک و هیپ هاپ چشمش به یک نسخه از «چهار فصل» ویوالدی میفته. میذاره رو تکرار و با خودش میگه که بعد از چند بار گوش دادن، موزیک آشنایی تو پس زمینه داره که برای مطالعه، متمرکز نگهش میداره. بدون اینکه متوجه بشه مدادش رو با ریتم به میز میزنه و شروع میکنه به مطالعه. «تکرار» همیشه بخشی جدایی ناپذیر از زندگی آدمه و آدم هم به شکل عجیبی معتاد به تکرار. نه فقط آدم. تمام این هستی تمایل به تکرار داره.ضربان قلب، دم، بازدم، انبساط، انقباض. حتی طبیعت هم تمایل داره که الگو های تکراری از خودش به جا بگذاره. نمونه های بارزش بَرخال (ساختاری هندسی که در جزء، همانند کل است)، شاخ و برگ گیاهان، دنباله ی فیبوناچی، حرکت بوته ها در شب و روز و در مقیاس بزرگتر، چرخه ی شب و روز و سال. مشاهده ی این چرخه ها باعث مطرح شدن تئوری هایی مثل big bounce یا جهان نوسانی شد. و حتی در یونان باستان هم فرضیه هایی مثل «بازگشت جاودانه» مطرح بود. اینکه کیهان از چرخه های بینهایت تولد، انهدام و تولدِ دوباره عبور میکنه. به قول نیچه: «اگر روزی اهریمنی به سراغ شما بیاد و شمارو به تنها ترین لحظه ی عمرتون ببره و بهتون بگه زندگی ای که الان داری و داشتی رو قراره یک بار بیشتر و بعد از اون بینهایت بار دیگه تجربه کنی، خودتون رو به زمین میندازید و دندان و قروچه میکنید و اون اهریمن رو زیر بار دشنام میگیرید، یا با تجربه کردن اون لحظه ی فوق العاده بهش میگید که تو خدایی هستی و من چیزی ملکوتی تر از این نشنیدم؟» و حقیقت رو بهتون بگم ایده ی هستیِ تکرار شونده ای که پایانش فروپاشی و «نیستی» نیست دلگرم کننده تره. اگر اهریمن نیچه میومد و از این تقدیر بهم خبر میداد، ازش قدردانی میکردم و بخاطر همین هاس که میگم آدمی معتاده به تکرار و تکرار برای آدم تداعی گر آرامشه.

Steve_Reich_Ensemble_ジュウハチニンノオンガクカノタメノオンガク_:_Music_For_18_Musicians.mp3129.94 MB

Steve Reich Ensemble - Music For 18 Musicians
Steve Reich Ensemble - Music For 18 Musicians

Repost from N/a
photo content

Steve Reich Ensemble - Music For 18 Musicians

+9
MAC MILLER - Congratulations (feat. Bilal).mp39.87 MB

Leaked VI Album.mp32.46 MB

hhr.mp35.08 MB

+5
Rauw_Alejandro,_Grand_Theft_Auto_VI_Macacoa_2000_from_GTAVI_The.mp37.07 MB

+6
Crystal Castles CD 1 TRACK 11 (320).mp37.74 MB

+9
Crystal Castles - Untrust Us.mp37.37 MB

اولین تجربه ی من با LCD Soundsystem موزیک ویدیو oh baby بود که خیلی خوشم اومده بود ازش. باعث شد آلبوم American dream رو ازشون گوش بدم که یمقدار تو ذوقم خورد چون باقی ترک ها به کیفیت اون موزیک ویدیو نبود. بیخیالشون شدم ولی این آلبوم رو بعضی جاها میدیدم و بالاخره یکجا ترک all i want رو شنیدم و درجا راضی شدم که تمام آلبوم رو گوش بدم. از آلبومایی که تو همون شنیدن اول جزو مورد علاقه هام شد. شاید وقتی سبک پانک و الکترونیک یا دنس رو توی ژانر های این اثر ببینید انتظار یک آلبوم با ترک های کوتاه و build up های سریع داشته باشید. ولی This Is Happening هر چیزی هست غیر از این ها. غیر از Drunk Girls باقی ترک ها میانگین زمانی 7 دقیقه ای دارن. ولی اجازه ندین مدت زمان این آلبوم گولتون بزنه. "It is a little bit long and a little bit repetitive, but it’s so much fun that you don’t really care." این جمله ای بود که منتقدی درباره ی ترک اول این پروژه گفته بود و درباره ی کل این آلبوم صدق میکنه. جیمز مورفی بعد از تجربه های پیشینش از آلبوم های قبلی مهارت فوق العاده ای توی این مدل آثار طولانی پیدا کرده. شروع از یک قطعه با حداقل جزئیات و اضافه کردن لایه های بیشتر و شاخ برگ دادن به ایده ای که خیلی ساده شروع شده بود. جوری که میتونید روند ساخت اثر رو تو ذهن جیمز مورفی ببینید. و در کنار این تمام تلاشش رو کرده که مخاطبش رو لحظه ای تنها و بیکار نذاره و همیشه یک قدم جلوتر باشه. ناگفته نمونه که روند تولید این آلبوم طولانی ترین و خسته کننده ترین پروژه برای جیمز مورفی بود و ۲ سال تمام وقت گذاشت برای تکمیلش. از لیریک فوق‌العاده جیمز مورفی توی این آلبوم نگذریم. از اشاراتش به pop culture و شوخی با اون، تا خوندن از رابطه ای عاشقانه و گیر افتادن بین وفاداری بی قید و شرط یا جدایی. و تمام اینا آمیخته شده با لحن انتقاد آمیز و شوخ طبعش. "Drunk girls know that love is an astronaut It comes back, but it's never the same" "And love is a curse shoved in a hearse Love is an open book to a verse of your, bad poetry And this is coming from me" گفته بودم که ایشون خیلی علاقه به کالکت کردن داشت. درواقع جیمز مورفی در وهله ی اول یک نِرد موسیقی محسوب میشه و بعدش آرتیست و سازنده. و اینکه جیمز مورفی از همون اولین سینگل ترکش نشون داد که هیچ ترسی از رفرنس دادن و نمایان کردن الهام هاش و آرتیست های مورد علاقه ش و برچسب rip-off خوردن (که واضحا مسخره ست و درست نیست) نداره. خیلی راحت میشه تاثیر مستقیمی از The Velvet Underground, David Bowie, Iggy Pop توی بعضی ترک هاش دید. علاوه بر اینها استایل جیمز مورفی مدیون و الهام گرفته از بند هایی مثل Talking Head, Can, Liqud Liquid هست. البته تاثیرگیری های ایشون خیلی بیشتر از اینهاست و حتی از Dj ها و آرتیست های رپ هم میشه رگه هایی ازشون رو در آلبوم هاش دید. و قشنگی این آلبوم اینجاست که با وجود همه ی این تنوع طلبی جیمز مورفی هم در استایل موسیقیش و هم در تِم آلبوم، لحظه ای نیست که احساس گمراهی کنین و این آلبوم بدون دور انداختن لحظات شاد و غمگینش یا خسته کننده و ناچیز شمردنشون شمارو وادار به رقص و جنبش میکنه. درکل ۶۵ دقیقه به معنای واقعی pure fun رو تجربه خواهید کرد. قر بدید و لذت ببرید.

معمولا وقتی زندگی هنرمند های عرصه ی موسیقی رو میبینیم متوجه میشیم که از دوره ی نوجوانی یا اوایل جوانی تصمیم گرفتن بند تشکیل بدن، کار منتشر کنن و تو همون دوره، break through شون رو توی این صنعت تجربه کردن. مقایسه ی این ها با زندگی خودمون معمولا حس حسرت یا failure بودن بهمون میده. جیمز مورفی (James Murphy) هم یکی مثل اکثر ما بود. از دانشگاه انصراف داد چون میخواست رو موسیقی تمرکز کنه و توی چند گروه پانک فعالیت کرد ولی هیچکدوم فایده ای براش نداشت. به گفته ی خودش تا اواخر دهه سوم زندگیش هیچ کار خاصی نمی کرد و فقط میدید که جوون های کوچک تر از خودش با استایل های خاصشون و موسیقی پانک مردمو مجذوب خودشون میکنن و این خیلی افسرده ش میکرد. بالاخره جیمز مورفی تصمیم میگیره تغییری به زندگیش بده. به قول خودش آدم تنبلی نبوده، بلکه چیزی که جلوشو گرفته بود "ترس از ناکامی یا بد بودن" بود. وارد عرصه ی دیجیینگ (DJing) میشه و امضای کارش هم ترکیب دنس و راک بود. ناگفته نمونه جیمز مورفی به قولی nerd بوده و تو نوجوانی هرچی که دستش میرسیده گوش میداده و collect میکرده. همین هم باعث میشه که فک کنه سلیقه ی niche ای داشته و البته همین طور هم بود و توی اجرا هاش ازین کالکشنش استفاده میکرده. تا این که یک روز dj set یک نفر دیگه که خیلی از خودش کوچک تر بود رو دید و میبینه که این بچه هم همون آهنگارو توی set ش استفاده میکنه و این خیلی براش شوک بدی بود و البته نقطه ی شروع LCD Soundsystem. این شوک وادارش میکنه تا در این باره آهنگی با اسم Losing My Edge منتشر کنه که اشاره ای بود به اینکه نسل جوان تر دارن خیلی راحت با اینترنت، به آلبوم هایی که برای نسل جیمز مورفی niche و کمیاب محسوب میشده دسترسی پیدا کنن و گوش بدن. در ادامه ی آهنگ لیستی از کالکشن هاش رو نام میبره. در واقع این ترک شاید تعریف مناسبی برای استایل موسیقی LCD Soundsystem نباشه ولی شرایط زندگی جیمز مورفی در اون دوره و تم کلی آلبوم های بعدیش رو تصویر میکنه. جیمز مورفی ای که با بحران میانسالی دست و پنجه نرم می‌کرد تصمیم میگیره با سینت سایزر هاش و موسیقی خاصش وارد صحنه ی indie ای بشه که اون زمان شدیدا تحت سلطه ی جوان تر ها با موسیقی پست پانکشون بود. کم کم اولین آلبومشو که اسم بندش هم هست منتشر میکنه و بازخورد خوبی هم میگیره. بابت این آلبوم و ترک Daft punk is playing at my house نامزد گرمی هم شد. جیمز مورفی و بندش توی مدت 5 سال سه آلبوم تولید میکنن که بلوغ و تکاملشون توی دو آلبوم بعدی بسیار واضحه و بعد از 7 سال توقف، آلبوم آخر رو منتشر میکنن. و این میشه که جیمز مورفی و LCD Soundsystem با 4 آلبوم رسمی، به عنوان یکی از برترین دیسکوگرافی های موسیقی الکترونیک اسم خودشونو در تاریخ ثبت میکنن.