Cabin 13

من هم همین طور. جدیدا همین که به جزئیات دقت می‌کنم و علاقه‌م رو به چیزای مختلف نشون می‌دم راضیم می‌کنه. انگار یه چیزای کوچیک کنار هم نشون می‌ده که از اون مرحله وحشتناک قبلی عبور کردم. این که به زندگی و چیزهایی که تو زندگی دارم علاقه نشون می‌دم یه پوینت خیلی مثبته

هرچند کلا من یکم دیر لود میشم قربانی بودنو

من برای این موضوع تا چند سال اصلا فکر نمیکردم قربانی محسوب میشم!

همین که نمیخوام بمیرم اخیرا کفایت میکنه

آیا تلقین و نمایشه یا واقعا healed هستیم؟ مسئله این است

واقعا نمیتونم به نتیجه برسم

این چه healedایه که ازش حرف نمیتونی بزنی هنوز و آثارش روته دقیقا!

من وقتی معتقدم I'm healed بعد یک روز رندوم اینطوریم که are you؟

واقعا نمیدونم باید با چیزهایی که نه میشه رها کرد و نه عذرخواهی اصلا فایده‌ای داره براش چه کار کرد

منظور اینه که ممکنه اون آسیب زندگیت رو سال‌ها مختل کرده باشه و شاید حتی تا آخر عمر رهات نکنه. عذرخواهی درستی هم دریافت نکردی. چطور میشه رد شد وقتی کل جسم و روحت درگیره؟

این در مورد آسیب‌های سنگین جواب نمیده واقعا

همش به این فکر میکنم که ما یه روز رندوم به دنیا اومدیم و یه روز رندوم از دنیا میریم

از وقتی این ویدیو رو دیدم خیلی دارم فکر می‌کنم به اینکه هیچوقت اون عذرخواهی از ته دلی که باید رو دریافت نکردم، اما در نهایت یادمه وقتی یکیشون رو هم دریافت کردم، دیگه حسی نداشت و مهم نبود انگار.

"You seem pretty healed for a girl who never got an apology"

نمیدونم چرا

شب‌ها حوصله‌م میره و نمیخوام سراغ فیلم و کتاب هم برم!

اون موقع موزیسین بودم

کمالگرایی، عجول بودن و توقع بیش از اندازه از خودم.

اینکه حرف زدن و سرراست بودن چقدر مهمه و مشکل حجم کثیری از روابط رو برطرف میکنه