Cabin 13

او از مرگ نمی‌ترسید، چون هرگز انتظار نداشت عمری طولانی داشته باشد. می‌دانست شادی وجود دارد، اما نه برای او. به بهشت باور داشت، به اینکه آدم‌های خوب برای همیشه آنجا زنده می‌مانند، اما فکر نمی‌کرد خودش یکی از آنها باشد.

دنیا پر است از چنین سایه‌هایی؛ کسانی که قلب‌شان می‌تپد، چشم‌هایشان باز است، اما انگار در حباب‌هایی از جنس شیشه زندگی می‌کنند.

چگونه می توان چنین احساسی را برای کسی شرح داد که نمام زندگی‌اش را در امنیت و شادی زندگی کرده؟ آیا باید گفت انگار هیولای عظیم‌الجثه‌ای روی سینه‌تان نشسته و هر نفس مثل غرق شدن در دل دریاست؟ یا اینکه بگویید صدایی مدام در سرتان فریاد می‌زند: اصلا وجودتان اشتباه است؟ فراموشش کن! کسی نمی‌فهمه! این همان صدایی است که در ذهن آشفته کودکان درهم‌شکسته می‌پیچد و مدام دروغ‌هایش را تکرار می‌کند: تو یه مشکلی داری! هیچ‌کس احساسی شبیه احساس تو نداره! آدم‌ها نمی‌تونن پرواز کنن! –فردریک بکمن، دوستان من، ترجمه هادی سالارزهی.

هنر فاخر وقفه‌ای است هر چند کوتاه در میان ناامیدی انسان‌ها.

قبلا فکر میکردم آدم وقتی تنهاست که کسی دورش نباشه. الان میفهمم تنهایی یه وضعیت بیرونی نیست، یه اتفاق درونیه و آدما وقتی تنهان که حس کنن جهان درونیشون با جهان اطراف و بیرونی ناهمخونی داره. از جایی شروع میشه که ادم نتونه چیزایی که تو فکرش میگذره رو برای کسی تعریف کنه چون احتمالا درکش نمیکنن، نه اینکه کسی دورش نباشه.

می‌دونم پرفکت نیست و برای پاک نکردنش دارم struggle می‌کنم

اینور هم صحبت می‌کنم و هستم قطعا، ولی اینجا خیلی احساس زیر ذره‌بین بودن می‌ده بهم. اونجا احتمالا برام راحت‌تر باشه.

به خاطر همین احتمالا همه رو اکسپت بکنم و احتمالا پرایوت صدهزارمی‌ هم در آینده وجود داشته باشه

دوست ندارم مثل پرایوت‌های همیشگیم باشه‌ حتی، ولی خب سلام.

این بار ده هزارمیه که چنل پرایوت می‌زنم، اما قصدم این‌بار فقط راحت صحبت کردن و نوشتنه شاید؟ فکر هم نکنم کسی رو جز خودم ادمین کنم.

خب بسه

ممنون از چاتی پاتی

Thank you

VAY