‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

نامش آدم برفی بود! تنش برفی قلبش از یخ و من او را مثل شاخه ای كه زير بهمن شكسته باشد؛ دوست می داشتم.

برف؛ نفس‌های عمیق و سفید آسمان بر شیشه سرد زمین!

بالاخره خوب می‌شه، درست می‌شه، می‌رسيم، می‌بينيم، می‌خنديم.

برای همه چیز میشه جنگید، ‌جز دوست داشته شدن.

ابرها دوباره به جای من گریه می‌کنن.