💔ܥ‌ܠ‌ࡅ࣪ߺ❟ܝܝ݅ܝߺࡅߺ߳ܣ ܟߺܝ‌ܦ߭ ܥ‌ܠ💔

بدن‌ قَوی‌ خواهم‌ ساخت‌ تا ضعف‌ «قلبم» را پنهان‌ کنم.

این زندگی قبلا دردناک بود،اخیرا وحشتناک شده.

‏در جهان موازی الان با کفش های عید توی خونه راه می‌رفتیم.

راستش بعضی از آدما پشیمونم میکنن از اینکه هیچوقت درحقشون بدی نکردم.

گریه کردن انقدر عادی شده که مامانم اومد تو اتاق نگاه کرد و نپرسید چرا گریه میکنی.

‏رفتم بیرون دیدم هوا به شدت بهاری شده، بعد دیدم ما برای این هوای قشنگ زیادی غمگین و ورشکسته‌ایم.

عاشق دیالوگ پدر ژپتوام که به پینوکیو میگفت: از چوب بمون، انسان ها از سنگند...

در آخرین خطِ نامه نوشت: «اما غمِ تو، مرا از ریشه غمگین کرد.»

هزار من در من است. اما نمی‌دانم کدام یک، من است؟!

خیلی بهش فکر می‌کنم ولی درموردش با کسی حرف نمی‌زنم. و این شاید غم‌انگیزترین و درست‌ترین کار باشه.

گاهی یک دل برای همیشه به نام یک نفر می‌ماند.

حالم بهم می‌خوره از این‌که مدام بخوام چیزی‌رو تکرار کنم. اصلا چرا باید با آدمی هم‌کلام باشم که نمی‌تونه بفهمه چی ناراحتم می‌کنه و چی خوشحال؟!

مگر ماندن با من چقدر دردناک بود، که ترک کردنم را ترجیح دادی؟!

چقدر به بودنت نیاز دارم، و چقدر نیستی...

میگن عشقی که به گریه رسیده هیچ وقت دروغ نبوده؛ خواستم بگم : من خیلی برات گریه کردم خیلی :)

ببخشید اگه این روزا دوست خوبی نیستم دارم تلاش می‌کنم زنده بمونم…

‏می‌خواهند ما افسرده باشیم و آدم افسرده از دنیا چیزی نمی‌خواهد. از همه دل کنده و بی‌آرزوست. طلبی ندارد، مطالبه ندارد و حتی شاید توقفِ زندگی‌‌اش را حس نکند. به قول کامو، تمام تلاش آن‌ها ناامید کردن آدم از "بودن" است.

بعد از تو تموم زندگیم بوی سیگار میده.

برام فرقی نمیکنه دلیلت چیه، مهم اینه که میدونستی چی اذیتم میکنه و تو دقیقا همون رو انجامش دادی.

کاش میشد یجا قرار بزاریم دسته جمعی گریه کنیم.