ارکیده‌بنفش؛

این مملکت هر شب ما را با حس درماندگی و ناچاری خوابمان می کند و هر صبح با یک حس شرمساری از زنده ماندن بیدارمان می کند.

اگر دقت کنیم ، سال‌هاست یه تصویر خاص از ‘مادرخوب’ ساختیم مادری که همیشه خودش رو آخر میزاره ، از خواسته‌هاش میگذره و حتی اگه توهین ، تحقیر یا خشونت ببینه ، باز هم میمونه و میگیم : ‘بخاطر بچها ‘ اما چرا زنی که سالهاست رنج کشیده رو قهرمان می‌کنیم ، فقط چون خانواده رو ترک نکرده ؟ گاهی فراموش می‌کنیم ، بچه‌ای که قرار بوده دلیلی تحمل این خشونت باشه ، خودش همه‌چیز رو میبینه . می‌بینه مادرش می‌ترسه ، تحقیر می‌شه و بعد دوباره باید وانمود کنه همه‌چیز عادیه ، این چیزها میتونه روی روش نگاهش به عشق ، خانواده ، و حتی ارزش خودش اثر بزاره ، منظورم این نیست که فداکاری مادرها بی‌ارزشه ، حرفم اینه که چرا ‘مادرخوب’ رو با مادری که خودش رو فراموش کرده یکی میدونیم ؟ مادر هم یه انسانه خسته میشه ، آرزو داره ، نیاز داره و حق داره برای خودش زندگی کنه . مادر بودن نباید به معنی از دست دادن هویت و خواسته‌های خودش باشه . شاید یکی از مهم‌ترین چیزهایی که یک مادر میتونه به فرزندش یاد بده اینه که دوست داشتن دیگران ، به معنی نابود کردن خودت نیست ، میتونی خانواده‌ت رو دوست داشته باشی و در عین حال برای خودت هم ارزش قائل باشی . فداکاری وقتی ارزشمنده که انتخاب باشه نه وظیفه‌ای که فقط از ‘زن’ انتظار داشته باشیم .