POV

آخرشم سرم به همون سنگی خورد که یه عمر میزدمش به سینه‌ام

اگه فرق داشتی؛ جا انقدرر گفتنش، عمل می‌کردی.

وقتی خوبی میکنم ولی بدی میکنی،من آدم پلشتی نیستم،میگامت،فقط حرمتت و نگه داشتم.

عطر حتی بیشتر از اهنگ می‌تونه لحظه هارو یادآوری کنه.

‏آدما عوض نمی‌شن، فقط یه روزی تصمیم می‌گیرن دیگه اون نقشی رو که برات بازی می‌کردن، ادامه ندن.

اگه ناراحتم کنید دیگه مکالمه رو باهاتون ادامه نمیدم و مکانیزم “باشه” فعال میشه.

آدما همون کاریو باهات میکنن که تو دلت نیومده باهاشون کنی.

من تا وقتی دلم نشکنه بحث میکنم دلم بشکنه دیگه لال میشم.

برگرد، قلبم که نه ولی کیرمو میدم دستت.

‏اونقدر مهم نیستی که بخوام برات توضیح بدم، اشتباه برداشت کن بره.

با این کارات تنها چیزیم که برات میسوزه دلمه.

تو اون کسی هستی که تو عکسای خانوادگی هیچ‌وقت نیستی. (علاقه نداری که داخل عکسا باشی، نمیخوای بخشی از اون خاطره باشی، تا بتونی راحت یروز ناپدید بشی انگار هیچ‌وقت وجود نداشتی.)

آخرشم کون سوزیش برای منی موند که همه جوره هواشو داشتم.

تلگرامم بدونِ نوتیف تو اصلا قشنگ نیست.

بهت گفتم خداحافظ ولی باور کن تموم قلبم تو بودی.

چیزی به عنوان "برگشتن صمیمت‌های از دست رفته" وجود نداره.

‏واقعا قراره با همین مغزی که دارم تا ابد زندگی کنم؟ زیادی فکر میکنه، خیلی آزاردهندست.

میگفتی اون ور دنیا باهات میومدم.

آخر سر یکی میاد تو زندگیت که هیچکدوم از معیاراتو نداره،اما تورو بلده.

اونی که بخواد بیاد میاد، اونی که بخواد درک کنه درک می کنه، اونی که دوستت داره احساساتشو بهت نشون میده، همچی همینقدر واضح و مشخصه بهونه ‌هارو قبول نکنید.