POV

امروز هجدهم بهمن است. يك ماه بیش از امروز ، هزاران نفر، بى آنكه بدانند، براى آخرين بار از خواب بيدار شدند، براى آخرين بار صبحانه خوردند، براى آخرين بار مادر خود را بوسيدند، براى آخرين بار با عزيزان خود حرف زدند، براى آخرين بار كار كردند، براى آخرين بار آهنگ گوش دادند، براى آخرين بار رويا بافتند، براى آخرين بار لباسى را پوشيدند، براى آخرين بار به پدر خود نگاه كردند، براى آخرين بار خنديدند، براى آخرين بار بند كفش هاى خود را بستند، براى آخرين بار گفتند: «نگران نباشيد، مواظبم.

لطفا حالمو نپرس، فقط بغلم کن.

‏یک ماه پیش این ساعت همشون زنده بودن‌.

این من، شبیه یک هفته پیشش نیست و منِ یک هفته پیش هم شبیه یک ماه پیشش نیست. دارم رفته رفته هویت خودمو هم گم میکنم.

اصلیه که رفت کیرمم نبود تو که کیر اونم نیستی.

‏واقعا نیاز دارم زیر بارون با ادم مورد علاقم تو ماشین باشم.

حفظ کردن ادب هر روز سخت‌تر از دیروز میشه.

‏یه ایران الان انگار پشت در اتاق عَمل وایساده.

یه جوری نوتیف از هیچکس ندارم انگار هنوزم نت ملیه.

‏اگه پامو تکون ندم، یهو دیدی بلند شدم داد زدم.

چون می‌گذره غمی نیست، اما تا بگذره هم درد کمی نیست.

برام آهنگ بفرست حتی اگه خودت حرفی برای گفتن نداری.

1:1 نتا وصل شد ولی خیلی از ماها نیستیم.

کی فکرشو میکرد توی دوروز بشه برای ۳۶ هزار نفر چهلم گرفت.

منو اذیت نکنید،من کسیو ندارم که پشتم بهش گرم باشه.

با اونایی که عصبی‌ان مهربون باشید، عجیب میشینن به حرفاتون فکر میکنند...

یه بیت هست که میگه: ببخشید زیاد دورت گشتم،سرت گیج رفت گمم کردی گمت کردم:)

بگو، میانِ آن همه سیگار، نخی هم به یاد من سوخت؟