تانگوی شیطان

به نظر شاد می‌آیم و لبخند می‌زنم، اما در عمق جانم چیزی دارد می‌سوزد و از بین می‌رود که محال است جایش دوباره پر شود. در درونم چیزی مرده‌ است، چیزی که نمی‌توانم دوباره زنده‌اش کنم.

اگر امشب هم از خواب زیبات گذشتی، آهسته رد شو، غم‌ را با هزاران بدبختی توی دلت بخوابان.

گیج، پوچ، هیچ.

زمان براش متوقف شده بود، انقدر در افکارش غرق شده بود که پلک هایش ایستاده خشک و خسته شده بود، او حتی خودش را هم فراموش کرده بود تنها بودن همین است فقط خودتی و خودت و افکارت…

دیگر هیچ چیز در دنیا وجود نداشت که او را خوشحال کند. دنیا برایش تکرار بود و تکرار و تکرار. یک تکرار ملال انگیز.

روز ها که گذر می‌کند،بیشتر امیدم را زِ هستی از کف می‌دهم.

گاهی وقت ها چیزی به کام‌مون نیست، همه چیز رو سیاه میبینیم.

می‌نویسم برای سربازهای بی پناه. برای پادگان تاریک. برای نفس هایی که دیگر هیچ وقت از سینه ی آن جوان‌ها بیرون نیامد. برای صداهایی که در گلو خاموش شدند. برای تپش‌هایی که وسط راه ایستادند. برای نفس‌هایی که در تاریکی جا ماندند. برای جوان‌هایی که با پای خودشان از خانه بیرون آمدند ولی بر روی دستان دیگران به خانه بر می‌گردند. برای مادرانی که چشم به راه‌ هستند و معشوقه هایی که آخرین مواظب خودت باش را مثل یک زخم تازه در دل‌شان نگه داشته اند. چه معشوقه هایی که پیام‌های نخوانده شان را هر شب لمس می کنند چون میدانند کسی که باید جواب بدهد دیگر نفس نمی کشد.

اونجا که احسان عبدی پور میگه: جنوب مگر چه دارد جز اندوه و رقص؟ از غم زیاد است که می‌رقصیم.

متاسفانه خون لبنانی نداریم که خط قرمز باشیم، #جنوب

به امید نابودی نسل بشریت 🫶

حتی هر چیزی که آدمیزاد در آن نقش دارد، و به اون متصل می‌شود

از همه چیز متنفرم، از هر چیزی که اسم‌ آدمیزاد را به یدک می‌کشد.

برای بار دیگر، از آدمیزاد متنفرم از این موجود دوپای پست فطرت.

هروز بیشتر از روز قبل.

دیگه حالم از انسان بودن بهم میخوره، تا چه حد می‌تواند این ادمیزاد پست فطرت باشد، ترجیح میدادم خوک توی یه جنگل باشم تا ادمیزاد.

لطفا پروفایل های بنده رو در کانال ها انتشار ندید.

اما در عوض، دست کم تو میدانی خودت چه کسی هستی.

آگاهی ترو منزوی میکنه، و این تاوان روشن بینی است.