𝘍𝘢𝘭𝘴𝘦 𝘌𝘲𝘶𝘪𝘭𝘪𝘣𝘳𝘪𝘶𝘮

مدت‌هاست احساس می‌کنم کسی بی‌صدا تمام رنگ‌های جهان را از من گرفته است. هنوز همان خیابان‌ها را قدم می‌زنم، همان موسیقی را گوش می‌دهم و همان آدم‌ها کنارم می‌خندند، اما هیچ‌چیز به درونم راه پیدا نمی‌کند. انگار قلبم یادش رفته چگونه از زیبایی‌ها بلرزد و روحم پشت پنجره‌ای مه‌گرفته ایستاده، تنها تماشاگر زندگی‌ای که دیگر نمی‌تواند لمسش کند. دردناک‌ترین بخش ماجرا این نیست که غمگینم؛ این است که حتی غم هم دیگر آن‌قدر زنده نیست که چیزی را در من تکان دهد.

شاید نفرت از پدرش جاودان بود، او که خود توانایی ادراک فرزندش را نداشت، حالا او را از بابت نداشتن کردار صحیح ملامت میکرد! آن مرد انسانیت را بین دو فرزندش تقسیم میکرد و برای او تنها خوی حیوانی‌اش باقی میماند. احتمالا تمام این زخم‌ها از زمانی سر باز کردند که او حتی از پدرش نیز میترسید

هیچ‌گاه در عبادتگاه هایی همچون صومعه ها و کلیساها آرامش نیافت. چطور میتوانست به آن روحانی های سفیدپوش اعتماد کند زمانی که قلبشان فاسد و پوسیده بود؟

او هرروز در آیینه‌ شکسته نظاره‌گر خود میشد. هر لحظه که تلاش در فهم خویش داشت، موجودی را می‌یافت که فرسنگ ها از او دور بود.

«خب، در هر صورت این تاج بیش از حد برای سر تو بزرگه، میخوای باهاش چیکار کنی؟» نسیم گرمی از شهر منچستر عبور کرد، نسیمی که سبب شد کلاغ های سیاه آوازی سر دهند و پرواز را به تماشای گفتگوی آنها ترجیح دهند. او ایستاد. در ذهنش افکاری می‌گذشت که هیچگاه قابل توصیف نبود. به سمتش بازگشت، چشمان شفافش به حدی تاریک شده بود که فرد روبرویش را یادآور اقیانوس پیش از طغیان بود. «نگران نباش. میگن ناپلئون تاجش رو با نخ از سقف آویزون میکرد چون براش بیش از حد سنگین بود ولی... پس از درنگی کوتاه با قاطعیت ادامه داد: «ولی میسوزونمش...نابودش میکنم، یوختن امثال سلطنت هایی رو که این دنیا رو کثیف کردن تماشا میکنم، تا شاید نور برای یه لحظه برگرده»

برای تماشای گیسوان خورشیدگونش،گلبرگ‌های بسیاری را زیر پا گذاشتم؛قتل‌هایی کوچک که در ☁️ سرزمین پروانه‌ها طوفانی بی‌پایان بودند نمی‌دانم برای دیدن دوباره‌اش چند جان دیگر باید بر دستان عاشقم خاموش شود. 🤩🤩🤩🤩

Digital Justice 🤩🤩🤩🤩