دورسین

"قاعِده‌ی‌هشتم اَز‌چِهِل‌قَواعِد‌ِشَمسِ‌تَبریزی" هیچ‌گاه نومید مشو. اگر همه درها هم به رویت بسته شوند، سرانجام او کوره راهی مخفی را که از چشم همه پنهان مانده، به رویت باز می‌کند. حتی اگر هم‌اکنون قادر به دیدنش نباشی، بدان که در پس گذرگاه‌های دشوار باغ‌های بهشتی قرار دارد. شکر کن! پس از رسیدن به خواسته‌ات شکر کردن آسان است. صوفی آن است که حتی وقتی خواسته‌اش محقق نشده، شکر گوید!

چون #شمس 🌊

ماهِ نو؛ مبارک. دوستانم در امروز و فردا حواستون به سطح انرژی و احساساتتون باشه در این روز ها هر احساسی که داشته باشید تشدید خواهد شد و مدتی بعد ماه کامل در لحظه لحظه‌ی زندگیتون تاثیر خواهد داشت اما خیلی ها توجه نمیکنن پس با آگاهی و حسِ خوب از انرژیِ عظیمِ ماهِ کامل استفاده کنید دوستون دارم ^^

در این شعر به داستان حضرت موسی و فرعون اشاره شده... وحی الهی به موسی می‌گوید که عصایش را در آب بیفکند و ایمان داشته باشد، این عمل نشان‌دهنده اعتماد به خداوند است و در ادامه به مکر فرعون و کشتن فرزندان موسی اشاره می‌شود. فرعون به عنوان شخصیتی است که از حیل و مکر برای حفظ قدرت خود استفاده می‌کند و در نفس خود غرق است... در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که خداوند بر همهٔ مکرها و حیله‌ها تسلط دارد و نور بر تاریکی پیروز است، چون تاریکی در نبودِ نور است ‌که به وجود می‌آید، تمامی قدرت‌ها در برابر ارادهٔ الهی ناتوانند. « او به ما یادآوری می‌کند که این صفات تاریک چون فرعون، در درونِ خود نیز وجود دارد و باید بر آن‌ها غلبه کرد! .

باز وحی آمد که در آبش فکن روی در اومید دار و مو مَکَن در فکن در نیلش و کن اعتمید من تو را با وی رسانم رو سپید این سخن پایان ندارد مکرهاش جمله می‌پیچید هم در ساق و پاش صد هزاران طفل می‌کشت او برون موسی اندر صدر خانه در درون از جنون می‌کُشت هر جا بُد جنین از حیل آن کورچشم دوربین اژدها بُد مکر فرعون عنود مکر شاهان جهان را خورده بود لیک ازو فرعون‌تر آمد پدید هم ورا هم مکر او را در کشید اژدها بود و عصا شد اژدها این بخورد آن را به توفیق خدا دست شد بالای دست این تا کجا تا به یزدان که الیه المنتهی کان یکی دریاست بی غور و کران جمله دریاها چو سیلی پیش آن حیله‌ها و چاره‌ها گر اژدهاست پیش الا الله آنها جمله لاست چون رسید اینجا بیانم سَر نهاد محو شد والله اعلم بالرشاد آنچ در فرعون بود اندر تو هست لیک اژدرهات محبوس چَهست ای دریغ این جمله احوال تو است تو بر آن فرعون بر خواهیش بَست گر ز تو گویند وحشت زایدت ور ز دیگر آفسان بنمایدت چه خرابت می‌کند نفس لعین دور می‌اندازدت سخت این قرین آتشت را هیزم فرعون نیست ورنه چون فرعون او شعله‌زنیست #مولانای‌جآن » مثنوی معنوی » دفتر سوم

چه مبارک است این غم، که تو در دلم نهادی! به غَمَت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی؛ زِ تودارم این غمِ خوش‌به جهان ازین چه خوشتر تو چه دادیم که گویم، که از آن به‌ام ندادی

#هوشنگ_ابتهاج 🌀

قاعده‌ی‌دومِ‌شمس؛ پیمودنِ راهِ حق کارِ دل است نه کار عقل! راهنمایت همیشه دلت باشد، نه سری که بالای شانه هایت است... از کسانی باش که به نفسِ خود آگاهند، نه از کسانی که نفس خود را نادیده می گیرند. . چون #شمس

این جهان زندان و ما زندانیان حفره کن زندان و خود را وا رهان چیست دنیا از خدا غافل بدن نه قماش و نقده و میزان و زن #مولانای‌جآن

عشق جاریست. | 💌 تیکه #کتاب #مولانای‌جآن @dorsiien

از همه اوهام و تصویرات دور نور نور نور نور نور نور #مولانای‌جآن

این روزها رو با این غزل از مولانا ادامه میدم! و با این دو بیت به خودم یادآوری میکنم: صافی صفت و پاک نظر باید بود وز هرچه جز اوست بیخبر باید بود! هر لحظه اگر هزار دردت باشد... در آرزوی درد دگر باید بود! که در هر صورت، نور بر تاریکی، پیروز است!🌌

در رنگ یار بنگر تا رنگ زندگانی بر روی تو نشیند ای ننگ زندگانی هر ذره‌ای دوان است تا زندگی بیابد تو ذره‌ای نداری آهنگ زندگانی گر ز آنک زندگانی بودی مثال سنگی خوش چشمه‌ها دویدی از سنگ زندگانی در آینه بدیدم نقش خیال فانی گفتم چیی تو گفتا من زنگ زندگانی اندر حیات باقی یابی تو زندگان را وین باقیان کیانند دلتنگ زندگانی آن‌ها که اهل صلحند بردند زندگی را وین ناکسان بمانند در جنگ زندگانی

#مولانای‌جآن ☕️

امیدوارم کتاب های خوبی بخوانی! و کسی را ببوسی، که باور دارد تو فوق‌العاده ای! و فراموش نکن که کمی هم، در زمینه‌ی هنر کارکنی؛ بنویسی یا طراحی کنی یا بسازی یا بخوانی... و یا جوری زندگی کنی که فقط تو میتوانی :>

گویا زندگی هم مثلِ هنر` به رنجش زیباست.

آن‌ها که اهلِ صُلحَند بُردَند زندگی را وین ناکسان بمانند در جَنگِ زندگانی #مولانای‌جآن

هنگام صبوح آمد ای هم نفسان خیزید یاران موافق را از خواب برانگیزید یاران همه مشتاقند در آرزوی یک دم می در فکن ای ساقی از مست نپرهیزید جامی که تهی گردد از خون دلم پر کن وانگه می صافی را با درد میامیزید چون روح حقیقی را افتاد می اندر سر این نفس بهیمی را از دار در آویزید خاکی که نصیب آمد از جور فلک ما را آن خاک به چنگ آرید بر فرق فلک ریزید یاران قدیم ما در موسم گل رفتند خون جگر خود را از دیده فرو ریزید عطار گریزان است از صحبت نا اهلان گر عین عیان خواهید از خلق بپرهیزید #عطار