مـاهـزاد؛

نسیم پاییزی به آرامی از میان شاخ و برگ درختان عبور میکرد و صدای خش خشی از برگ های خشک و خزان ساطح میشد. بدنِ پسر از سوز و سرمای پاییزی یخ کرده بود. نمیدانست چه در انتظار اوست. هر قدم که به عمارت نزدیک تر میشد،بیشتر از قبل دلش برای معشوقه اش پر میکشید؛ معشوقه ای که چندین سال او را ندیده بود. افکار مزاحم امانش نمیدادند، پسر دیگر کلافه شده بود. افکار مزاحم مدام در ذهنش تکرار می‌کردند: «اگر اون عشقش به تو رو از دست داده باشه چی؟».....«اگه تو رو کامل از یاد برده باشه..؟» اما قلبِ پسر روشن بود،امید داشت؛ «تو میتونی مینهو هنوز امید هست» -حالا دیگر ستون های عمارت از میان شاخ و برگ درختانِ تنومند نمایان بود‌. پسر چند لحظه ای مکث کرد. صدای نفس هایش در گوشش میپیچید،هر چه می‌گذشت مشتاق تر میشد. جلوی در عمارت رسید، زنگی که گوشه ی راست در قرار گرفته بود را به صدا در آورد. خبری نشد. بعد چند دقیقه درها به آرامی باز شدند؛ مردی با کت و شلوار مشکی سرش را پایین انداخته و در چند قدمی پسر ایستاد: «خوش آمدید جناب لی،ارباب منتظر شما هستن»

" سـقـوطِ واقـعـی از لـحـظـہ‌ای شـروع مـی‌شـود ڪـہ حـقـیـقـت را مـی‌بـیـنـی؛ جـایـی ڪـہ روح پـیـش از هـر چـیـز و هـر ڪَـس بـہ پـایـیـن پـرتـاب مـی‌شـود.. حـتـی جـلـوتـر از خـودِ درد! "

‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ #lady ‌ ‌ Азартная девушка