مـاهـزاد؛

امنیت، صمیمت

با کیفیت، تمیز

صمیمت، شناخت کافی

بی پناهی، نعنایِ تلخ شده

دیگه بوی نعناع نمیدی… بوی دروغ و خیانت میدی. الان هر نفسی که میکشم فقط یادم میاره چی ازم گرفتی...تهیونگ! +کوک… -اسممو نگو. اون پناهی که داشتی همون شبی که رفتی تموم شد. +یه اشتباه بود… من نمیخواستم اینجوری بشه -نه. خیانت هیچوقت یه اشتباه نیست یه باره که همه چیو از بین میبره. پناه هیچوقت سهم پسرک نعنایی نمیشه! وقتی خودش دلیل بی‌پناهی یکی دیگه است. +هنوزم دوستم داری؟ -اگه دوست نداشتم الان بوی نعنات اینقد خفم‌نمی‌کرد. اما میدونی بعضی آدما حتی اگه هنوز بوشون توی خاطره بمونه دیگه جایی توی نفس هات ندارن.

آبی، دریا

> ──୨ৎ── 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘵𝘩𝘦 #𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 𝘵𝘶𝘳𝘯𝘴 𝘲𝘶𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘬𝘺 𝘧𝘢𝘥𝘦𝘴 𝘣𝘭𝘶𝘦, 𝘐 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘭 𝘧𝘪𝘯𝘥 𝘮𝘺𝘴𝘦𝘭𝘧 𝘸𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘤𝘬 𝘵𝘰 𝘺𝘰𝘶— 𝘭𝘪𝘬𝘦 𝘵𝘩𝘦 #𝘣𝘭𝘶𝘦 𝘴𝘪𝘥𝘦 𝘪𝘴 𝘸𝘩𝘦𝘳𝘦 𝘮𝘺 𝘩𝘦𝘢𝘳𝘵 𝘩𝘢𝘴 𝘢𝘭𝘸𝘢𝘺𝘴 𝘸𝘢𝘯𝘵𝘦𝘥 𝘵𝘰 𝘴𝘵𝘢𝘺… 🩵

بازیگر، خاکستری

و تو… تو همان فاجعه‌ای بودی که مرا به سقوط کشاند. از همان لحظه‌ی آشنایی، دلم را به نگاهی گره زدم که گمان می‌کردم تا ابد، تابان‌تر و زیباتر از هر ستاره‌ای برایم خواهد درخشید؛ اما دیری نپایید که همان چشم‌ها، بی‌فروغ شدند و جهانم را ویران کردند. مرا چنان از هم گسستی که گویی قصری تاریخی بودم؛ فروریخته زیرِ هجومِ همان‌هایی که روزی پناهشان بودم. حالا تنها ویرانه‌ای هستم که عابران، حتی شکوهِ گذشته‌اش را به یاد نمی‌آورند. تو نه برای عشق، که برای ویرانی آمده بودی؛ آمده بودی تا بذرِ امیدی را که در دلم جوانه زده بود، ریشه‌کن کنی. تو نیامدی که دوستم بداری، بلکه آمدی تا مرا به طعمِ حضورت خو دهی و سپس، در اوجِ وابستگی، با کوله‌باری از غم تنهایم بگذاری تا دردِ نبودنت، با گوشت و پوستم عجین شود. عزیزکرده! شاید من آن کسی نبودم که تو از نبودنش می‌ترسیدی، اما تو تنها تکیه‌گاهِ من بودی؛ نوری بودی که اهدافِ غبارگرفته و فراموش‌شده‌ی زندگی‌ام را دوباره زنده کرد و به من رؤیایِ ماندن بخشید. هنوز هم غرق در خاطراتم؛ خاطراتی که با چنگ و دندان حفظشان کرده بودم. روزگاری با یادشان چنان دیوانه‌وار لبخند می‌زدم که مردم به حالِ خوشم شک می‌کردند؛ اما حالا، همان خاطرات به کابوس‌هایی بدل شده‌اند که ذهنِ آشفته‌ام را چنان در هم می‌کوبند که رمقِ تمرکز را از من می‌گیرند.