شطحیات؛

این که هنوز دبیر شعامه

البته من درباره‌ی نوع مواجههٔ جماعت انقلابی با حکومت و جمهوری اسلامی صحبت می‌کنم، نه دربارهٔ وظایف و رویکرد دولت‌ها در قبال این جریان. وگرنه لازم باشد برای احقاق حقوق جریان مستضعف و انقلابی و قصاص قاتلینشون با عرض معذرت شلوار از پای دولت و قوه قضاییه در میاریم.

خلاصه که؛ ما گر ز سر بریده می‌ترسیدیم...

لازمه بارها این حرف علما و شهدا رو تکرار کنم؛ ما طلبی از این انقلاب نداریم. ما طلبی از این انقلاب نداریم. ما طلبی از این انقلاب نداریم. اگر قرار بود با بی‌توجهی و سنگ‌اندازی دولت‌ها و ... کنار بکشیم همون اوایل دهه‌۶۰ این انقلاب شکست خورده بود. اگر به دلایل مختلفی امثال علی‌وردی و عجمیان و رجب‌زاده قربانی شدن، شهد شیرین شهادت نوش جانشون، دشمن هم دشمنه، می‌خواد داخل کشور باشه می‌خواد خارج کشور باشه، به دست مزدور و طرفدار آمریکا و اسرائیل کشته بشی انگار به دست خودشون کشته شدی. پس الکی شهادت این عزیزان رو کم‌ارزش جلوه ندیم. مهم نیست که دلیلِ به این روز کشیده شدن قاتل چیه، مهم اینه که این شهید رو بخاطر اعتقادات این شهید کشته و همین که خونش پای اعتقاداتش ریخته شده هم خودش هم خانوادش مأجور هستند. خون این شهیدان هم سندی بر حقانیت جمهوری اسلامی و رذالت دشمنانش هست و بیهوده نیست!

مسجدسوزها و مصحف‌سوزها را اگر مصلوب کرده بودید کار به مثله کردن مسجدروها و مصحف‌خوان‌ها نمی‌کشید...

حالا یک نفر از آن کودک‌مداحی که گفت: «کربلای جای تجمع نیست جای مردنه» بپرسد چه کسی برای امام حسین مرد؟ حمیدرضا رجبی که به‌خاطر حسینی بودنش تکه‌تکه شد یا تویی که با این حرف‌ها فالوورهایت بالاتر رفت؟

هرکه در این بزم مقرب‌تر است جام بلا بیشترش می‌دهند...

چند سالی‌ست پشت سر هم می‌خوانم «رقصی چنین میانهٔ میدانم آرزوست» شهید حججی را دیدم خواندم، شهید عجمیان و علی‌وردی را دیدم خواندم، شهدای دی‌ماه را دیدم خواندم، شهدای جنگ اخیر را و رفقای شهیدم را دیدم خواندم و حالا هم با دیدن ماجرای شهید حمیدرضا رجب‌زاده زمزمه می‌کنم... اما حیف و صد حیف که در گنداب رکود غرق شده‌ام و جز از برای گذران امور روزمرهٔ زندگی فعالیتی ندارم، که اگر داشتم، خون من هم این‌طور عاشقانه به فدای قدوم حضرت حجت می‌شد... گفتم عاشقانه، چون مداح بود و عاشق اباعبدالله، و عاشق همیشه شبیه معشوقش می‌شود، البته اگر در عشقش صادق باشد، و این شهید هم با خون سرخش پای این صداقت را امضا کرد. همه کس کشیده محمل، به جناب کبریایت من و خجلت سجودی که نکرده‌ام برایت نه به خاک سر بسودم، نه به سنگش آزمودم به کجا بَرم سری را که نکرده‌ام فدایت...

باز هم دیالوگِ بی‌نظیرِ «...تزویر به شما امان می‌دهد تا مقاومت‌تان را بشکند...»

نظرات نامحبوبی دارم که گویا باید یک پرایوت بزنم و اونجا مطرح کنم. البته آدم خاصی نیستم که بخوام پرایوت هم بزنم و لینکشو بذارم ولی خب بعضی حرفارو صریح باید بزنم تا نمونه تو گلوم. پس اینم لینک پرایوت.

دیگه دارم زیادی مزخرف می‌گم، بسه.

تنها چیزی که در حکمتش مغزم قفل کرده تمدید حکم اژه‌ایه. البته که حتماً و قطعاً مصلحتی پشتش بوده و ما بی‌خبریم.

اصولاً کار خرازی اشتباه بود ولی دلم می‌خواد که بگم شاید در پشت صحنه همچین ماموریتی داشته و به خوبی هم ماموریتش رو انجام داده. حالا این‌که این پشت صحنه بزرگان دلسوز نظام قرار دارند یا موساد یا ... نمی‌دانم. بس که این ایام از عجایب این مملکت دیدم و شنیدم این چیزها برام زیاد عجیب و مسخره به نظر نمیاد.

این‌طور که معلومه محسن رضایی اومده تا همه چیز رو تغییر بده، انشالله. اولین معادله‌ای هم که قراره تغییر بده کم کردن قدرت و نفوذ قالیبافه. ذوالقدر حکم سرباز قالیباف رو داشت و خیلی راحت تسلیم تصمیمات قالیباف می‌شد، اما قالیباف دیگه نمی‌تونه درمقابل محسن رضایی قد علم کنه. از طرفی رهبر شهید و آقامجتبی هر دو به محسن رضایی نگاه خوبی داشتند و دارند. اگر اشتباه نکنم آقامجتبی اولین حکمی که زدند، حکم محسن رضایی به عنوان مشاور نظامی بود. محسن رضایی هم تجربه داره، هم مورد وثوق نظامه و هم مواضع انقلابی داره و مطمئنم در همین پست و مسئولیت به آرزوی شهادتش هم خواهد رسید. خلاصه که به این چندین ماه پیش‌ رو به رهبری آقامجتبی شدیدا امیدوارم و فکر می‌کنم شاهد تحولات جالبی خواهیم بود، انشالله. اینام البته صرفا نظرات من نیست، حقیر چیزی حالیم نیست زیاد، چیزاییه که از این و اون شنیدم.

چه جمعه‌ای بود اسماعیل! فکر کنم چهارده لیوان چای و دو فنجون قهوه خوردم از صبح.

به نبودنت عادت می‌کنم مثل آدم‌برفی که عادت می‌کند به آفتاب و فردا لازم نیست دیگر به چیزی عادت کند! - حمیدرضا شکارسری

از روزگار پیش از تو هیچ چیز یادم نیست از روزگار پس از تو نیز هیچ چیز به یادم نخواهد ماند اما از روزگار تو آن‌قدر خاطره دارم که برای گریه تا قیامت کافی‌ست... - حمیدرضا شکارسری

هرچه به شهر نزدیک‌تر می‌شویم، آسمان کم‌رنگ‌تر می‌شود! تو گویی از شهرهای ما راهی به سمت آسمان نیست؛ خداوند بر ما رحم کند... - جایی حوالی نیسابور؛ بیست و دوم صفر‌المصفر ۱۴۴۸ ه.ق