ســیـب پُلـو🍚

برام مهم نیست که چقدر تلاش کنیم زندگیمون وایب خوبی بده

اما هیچوقت وایب نوجوون های نیویورک و نمیده!

هیچوقت نمیتونیم اون حسی که تینجر های آمریکا در به در دنبال تیشترت خواننده ی مورده علاقشون میگردن و درک کنیم یا ساحل رفتن با اکیپشون یا جمع شدن توی یه پاتوق مخصوص خودشون که یا مونوپولی بازی میکنن یا DND! هیچوقت نمیتونیم جشن آخر سال که همه منتظرن اونی که خوششون ازش میاد دعوتش کنه باهم برن رو درک کنیم؛ هیچوقت کمد مخصوص مدرسه که مال خودمون باشه و با سلیقه ی خودمون تزئینش کنیم رو نمیتونیم تجربه کنیم. هیچوقت نمیتونیم اون وایب جداگونه که هرکس وایب خودش رو میده رو داشته باشیم چون همه مجبوریم بریم رشته ی تجربی یا ریاضی چون اینجا مزخرفه اگه بری هنرستان وَ واقعا هیچ آینده ایی نداره و فقط خودمون رو گول میزنیم. هیچوقت نمیتونیم اونجوری که دلمون خواست لباس بپوشیم بدون اینکه معذب بشیم یا قضاوت دیگران باشیم" هیچوقت مدرسه هامون باحال نیست چون فقط یه مشت ناظم عبوس گیر ما میفتن و اگه فقط یه اعتراض کوچیک کنی باهات جوری رفتار می‌کنند انگار صدتا آدم کشتی و توی یه زندانی و اونا حق دارن هرجور خواستی باهات رفتار کنن و تو حتی اختیار ناخن های خودت هم نداری که بزاری بلند باشن یا لاک بزنی یا ناخن بکاری- هیچوقت تابستون ها جالب نیست چون فقط باید تیک تاک و اینستا رو رفرش کنی و حتی وی پی ان انقدر خوب نیستی که بری روبلاکس] و با مهاجرت کردن هم چیزی درست نمیشه چون از قبل تمام اینا عقده شده!

توی دنیایی که همه لیلیوم دوست دارن من توی هر دنیایی؛

`🏂

🐜

منو برگردونید به 2019 "بدون کرونا"

عسل وقتی میفهمه رفتیم بیرون که آش بخوریم:

آخه مگه میشه ینفر انقدر خوشش از آش بیاد😭؟

☕️

You're posting another Pic in clothes that I know are his!

`

`🍰

بیخیال تو به اجرا کردن نقش قربانی بودن ادامه بده من ترجیح میدم فرخنده باشم! in every univers🌶