“پناه”

تو این مدتی که جنگ بود،یکی از یادگاری های موندگارش برای من و خانواده آبله مرغون بود 🐔 الانم تازه به مامان جوجه منتقل شده، خلاصه زندگی ما فعلاً روی مود «مصیبت خانوادگی مشترک» تنظیم شده.

صبح من با این جوجه بخیر شد 🐥😓🤌🏻

ما مردم، استاد “ذوق کردن برای چیزهایی هستیم که از اول داشتیم و ازمون گرفتن. خلاصه خوش برگشتیم🩵

حکایت ما شده حکایت اون فقیره که خدا بهش خر داد، بعد هی ازش گرفت و گمش کرد که طرف مجبور شه دوباره بدوئه دنبالش؛ فقط برای اینکه وقتی دوباره پیداش کرد، از خوشحالی بال دربیاره. ما هم همه‌اش داریم می‌دوئیم که فقط داشته‌های قبلی‌مون رو پس بگیریم.

در سال 2026 مردم ایران 2026 ساعت است که اینترنت ندارن.

پاشو ایرانی پاشو که شروع شد.

شور زندگی/ ونسان ونگوگ؛

در بستر مرداب چه حاجت به تکاپوست.

این روزا فقط دارم یاد می‌گیرم چجوری قشنگ آرزو کنم و نرسیدن رو قورت بدم.

‏می‌خواستیم دنیا رو ببینیم نه از توی استوری بقیه. نه با ویزای ردشده، نه با تور قسطی نه از قاب این گوشی لعنتی. می‌خواستیم زندگی کنیم نه فقط دووم بیاریم. ولی اینجا حتی رویا داشتن هم لوکس شده. شدیم یه نسل خسته، با پاسپورت بی‌اعتبار و امید منقضی‌شده.

ما همیشه موندگاریم شما موقتی!

به امید نور،حتی اگر دور.

دنبال زندگی افتادم، همه جا، در همه‌چیز، در همه‌کس.

از وهم تا یقین، تنها امید مرا نگه داشته.