Lust for Light

پر از تردیدم و وداع؛ ایستاده بر آستانه‌ای که از پسِ آن، راه‌ها تماما بر من مبهم‌اند اما مادام که به عشقِ او نفس می‌کشم، مادام که این جان به اذنِ او در من باقی‌ست، پس همین بودن، همین مهلتِ زیستن و همین نفسی که به من عطا فرموده، بی‌گمان مبارک است.

بیست‌ودوسالگی مهیب بود و متناقض و خلافِ انتظار؛ سالی دشوار، آکنده از طعمِ گسِ فقدان، فروریختن و با این همه، برپای ایستادن.

دل آشفته بودن دلیل کمی نیست. اگر بی‌قراری، بدان یارِ یاری و پایان این بی‌قراری بهشت است؛ بهشتی که سرخوش ز دیدار یاری..

دنیایی که شما در آن نیستی، از من رضایتی ندارد و من نیز، متقابلاً از او ناراضی‌ترینم. من و این جهان، در غیاب‌تان نه‌تنها با یکدیگر سرِ سازگاری نداریم، که گویی کمر به نابودیِ یکدیگر بسته‌ایم. دنیای من بدون شما، چیزی نیست جز ویرانه‌ای عاری از شرم؛ خرابه‌ای که حتی زحمتِ پنهان‌کردنِ ویرانی‌اش را به خود نمی‌دهد..

«ما کشتگان عشقیم، بر خاکِ ره فتاده ما را چنین گذاری در رهگذار تا کی..؟!»

«شب‌ است و مشغله‌ام از خودم گریختن است.»

«به شهیدمان نمی‌گوییم خداحافظ؛ بلکه می‌گوییم به امید دیدار؛ به امید دیداری همراه با پیروزی خون بر شمشیر و به امید دیدار در مقام شهادت، به امید دیداری در جمع عزیزان»

فعلا یک "نمی‌دانم." خیلی بزرگ و بد خط هستم. در جواب هر سوالی، در واکنش به هر رویدادی، در هر موقعیت و مکانی، من چیزی بجز یک "نمی‌دانم." نیستم. شاید سوال پیش بیاید که چرا و چطور اینطور شدم. در جواب این سوال هم، باید بگویم: شرمنده، نمی‌دانم.

سعی کنید در زمینی نبرد کنید، که عیار برنده شدن درش، مادیات نباشد.

برای همیشه و تا ابد اَدب، خودِ قدرت است.هر سطح فکری که داشته باشید اگر نتوانید مؤدبانه تفکرتان را انتقال بدهید، این یعنی آن‌قدری که باید در چارچوب ذهنی خود پخته نشده‌اید. بُرش فکری انسان مؤدب، هزار برابر بیش‌تر از انسانی است که نمی‌تواند بدون فحاشی، از پس انتقال اندیشه‌ی ذهنیش بربیاید.

تنها منفعتی که پاییز برای من دارد این است که می‌توانم در کانسپت زیباتری غمگین باشم.

ما تروریست نیستیم، ما قربانی تروریسم هستیم..

جملگی، مادرِ کلماتی هستیم که زاده ذهن و بعد هم زبان ما هستند. فلذا مادر خوبی باشیم و این اجازه را ندهیم که فرزندان‌مان قلب کسی را به خاک و خون بکشند!

یک «عیب ندارد» که مؤمن در برابر مصائب می‌گوید، آتش ِ غم را سرد و همه‌ی غم‌ها را باطل می‌کند. در زمان‌های سابق بچه‌ها بازی‌ای می‌کردند به نام «حمومک مورچه داره، بشین و پاشو خنده داره». دنیا همان حمامک است و هیچ‌کس ثابت و برای همیشه نمی‌تواند در آن بنشیند. امروز به آن‌ها می‌گویند پشت میز فلان اداره یا داخل فلان ملک و خانه و... بنشین و فردا می‌گویند پاشو! این نشستن و بلند شدن هر دو خنده دارند. نکند وقتی گفتند بلند شو، محزون و غصه‌دار شوی. قرآن فرمود:

«لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ» [حدید،۲۳]

تا بر آن‌چه از دستتان می‌رود، غصه‌دار و از آن‌چه به شما داده می‌شود، خوشحال نشوید. امیرالمؤمنین هم فرمود: زهد در بین همین دو جمله‌ی قرآن است. - میرزا محمداسماعیل دولابی

ایها العزیز!

به یأس تن ندهد اشتیاقِ روزافزون اگر به راه تو تا حشر انتظار کشم..

از گل به دست باد صبا نامه داده‌ام یعنی که بی تو دفتر دل پاره‌پاره است..