Happy Books

جنگ ازم انگلی ساخته، افسرده، بدون اندک امیدی به فردا. انسانی که روبروی تلویزیون و اخبار میشینه و اشک می‌ریزه. انسانی که شب‌ها بیداره و روزها می‌خوابه... انسانی که از برگشت به عصر حجر می‌ترسه...

با قطع اینترنت تبدیل شدم به فردی با زندگی انگل‌وار یا حتی زندگی نباتی، نه کار میتونم بکنم نه درس بخونم نه حتی روابط انسانی داشته باشم.

اگر از این معرکه قسر در نرفتم؛ بگید که شادی عاشق زندگی کردن بود...

امیدوارم رزق و روزی ما از جایی مقرر شود، که لقمه‌های‌مان مجبورمان نکنند؛ چشم‌مان را بر روی حق ببندیم...

ببخشیدها. اصلا ربطی به نژادپرستی نداره. ولی تک تک اون فلسطینی‌ها، فدای تک تک جوون‌های ایران. تمام.

تمرین دموکراسی اینه که من یاد بگیرم از گفتن عقیده یا سوالم نترسم حتی اگه همه مخالف باشن و تو هم به من فحش ندی و برچسب نزنی هرچقدرم مخالف باشی.

این روزها همه از احتمالات وحشتناک حرف میزنن، از تصویرهایی که دیدیم، حرف میزنن. و من به این فکر میکنم که گناه داشتیم که اون تصاویر رو دیدیم، که گناه داریم که با این احساسات زندگی میکنیم. آیا سزاوار این همه رنج هستیم؟

دلم می‌خواست جایی به دنیا می‌اومدم که می‌شد فقط به کتاب و ریاضیات فکر کرد. جایی که دغدغه "زنده ماندن" نداشتم. جایی که برای بقا نمی‌جنگیدم. توی این روزها هرکسی یک چیزی میگه... هر کسی می‌خواد تعیین کنه که باید چه حسی داشته باشیم. اما من خیلی بی‌تعارف؛ حس فرسودگی دارم. برام مهم نیست که الان باید چه حسی داشته باشم. حس فرسودگی و ناامیدی دارم. حس خستگی زیاد. حس تمایل به برگشت به زندگی روزمره. حس نیاز به نجنگیدن...

آقا، این ده روز پیش منتشر شده چجوری میگید پنج سال پیش خوندیدش؟ 🥲