-مرگ در میان[اَبر]ها-

صبح قشنگیه،گنجشکا دارن زندگیشونو میکنن،باد خنک میاد،گربه خانوم به بچه هاش غذا میده،این وسط منم که دارم وانمود میکنم با این درس و وضعیت هنوز امیدیم باقی مونده.

جنگ پایان خواهد یافت و رهبران باهم گرم خواهند گرفت و باقی می‌ماند آن مادر پیری که چشم به راه فرزند شهیدش است و آن دختر جوانی که منتظر معشوقِ خویش است و فرزندانی که به انتظار پدر قهرمانشان نشسته‌اند... نمی‌دانم چه کسی وطن را فروخت ؛ اما دیدم چه کسی بهای آن را پرداخت...

دشمن زن،دشمن زندگی،دشمن آزادی،بیدار شدم و نیستی.قراره روزها بیدار شم و تو نباشی.

اسماعیل، می‌بینی؟ چه جوانانی!بسیاری‌شان هنوز صورت عشق را بر سینه نفشرده‌اند.

اینکه با این همه سکوت و غربت رفتید و فردا قاتل با چنین جمعیتی تقدیس و بدرقه میشه حالمو بهم میزنه.

بابام زنگ زده بود،که اومدم خونه نهار بریم بیرون کجا رفتی.و من؟طبق معمول درس داشتم.متنفرم از اینکه نمیتونم باهاشون وقت بگذرونم.

فکر کنم نصف تصمیم های خوب زندگیم با یه استکان چای گرفته شدن

این برهه از زندگیم تموم شه دیگه تحت هیچ شرایطی خودمو تو این موقعیت نمیذارم

‏بسیار آدمِ «عه آسمونو ببین، ماهو ببین، ابرا رو ببین.»ای هستم.🌙☁️⭐🤩

چند ساله بهترین آهنگایی که دارمو دنیچ فرستاده

بزرگی انسان در این است که می‌تواند خودش را فراتر از محدودیت‌هایش ببرد. فريدريش نیچه

هر روز که میگذره بیشتر معتقد میشم که آدم‌ها شخصیت ناپایداری دارن و نمیشه روی ظواهر لیاقت یا فهم و شعورشون حساب کرد.