لِــر‌نابِــلا

من میخواستم ازت بپرسم کجا میشه اینارو خوند😺

منم همینطور. منم. مثلا چجوری میشه زال ببینم و یاد آکویا نیفتم؟

For real, i didn't have any pictures in my mind about that. But now? Administer a test!😼

In the list.😭

یکی از بالغانه‌ترین و عاقل‌ترین فیکشنایی که خوندم هم second chance ـه.

Smell of u.

من بگم؟👈🏻👉🏻

خلاصه که برای خوندن و دنیاهای غیرواقعی میمیرم و زنده میشم.🗣😭

و شاید غیرقابل درک یا همچین چیزی باشه، ولی از فیکشن ها کلی چیز یاد گرفتم. برای واقعی

و حقیقتا هنگام خوندنشون زیاد به این موضوع که اینها درمورد آیدل و خواننده‌ی موردعلاقمه اهمیت نمیدم، بیشتر سعی میکنم از سناریو، روند و دیالوگ‌ها لذت ببرم.

نمیتونم ازش دست بکشم، حس خوشی و لذت زیادی میده بهم خوندنشون. حس خوشحالی

و جدی میگم، معتاد فیکشن شدم.

من کتاب زیاااد میخونم و از یه‌جایی به بعد فیکشن هم اضافه شد.

و بیشتر از همه فیکشن‌ها من رو میترسونن

عطرها، صداها، چهره‌ها، لبخندها، اشک‌ها، لمس‌ها، گرمی و سردی دست‌ها، آغوش‌ها، مدل لباس‌ها، مدل مو، اخلاق و خصوصیت‌های شخصیت ها، عصبانیت‌ها و هزارتا چیز دیگه رو به ملموس‌ترین شکل ممکن تصور میکنم و یه گوشه از ذهنم نگه‌میدارم.

و یه‌چیزی که میترسونتم رو بگم؟ من واقعا واقعا با شخصیت های خیالی زندگی میکنم. تک‌تکشون توی ذهنم جایگاه خودشون رو دارن. کاملا برام زنده‌ن. جوریکه بعضی‌وقتا یادم میره که همه‌ش خیال و زاده‌ی ذهنه و وقتی به خودم میام برای چند لحظه شوک میشم. و از ذهنم میترسم که چجوری همه‌چیز رو انقدر واقعی جلوه میده برام.

نمیفهمم چرا توی دنیای واقعی زندگی میکنم واقعا، کاشکی میتونست بین تک‌تک کلمات کتاب‌ها غرق بشم برای ابد و همونجا میموندم و هیچوقت مجبور نبودم زندگی واقعی رو تحمل کنم.

"_you called me MR. Petrove _Raman, please."