ᴹᵉᵗᵃˡ ¹²⁰ ᴰᵃʸˢ ⁱⁿ ᵀᵃᵇʳⁱᶻ

شاخه‌هایم را که دیشب می‌بردیم یک ب یک در کنارم تا سهرگاهی تبــر هم گریـــه میکرد.

یه وقت‌هایی دلم میخواد ناپدید شم، نه قهر کنم، نه خداحافظی، نه حتی یه یادداشت کوتاه، فقط برم، بیصدا، بی‌ رد، طوری که هیچکس نفهمه کی رفتم، کجا رفتم، چرا رفتم، انگار هیچوقت نبودم، چقدر نیاز دارم یجایی هیچکسی نشناسه من رو، چقدر نیاز دارم هیچکسی حتی یادش نیاد که بودم، گاهی بودن سنگینه، و من فقط میخوام یبار، واقعا نباشم.

تمام هُنر برای اَبر بود اما همه برای باران شعر گفتند.

دزدی رفتی در نزن بگو ضریحم یا آرزومه یه روزی شهید شم

دوست‌داشتن آدما از توجه کردن‌هاشون پیداست دنبال کلمات نگرد

چه کسی می‌تواند جلویِ سبز شدنت را بگیرد؛ وقتی ریشه هایت از قَلبَت قُوت می‌گیرند.

قدیما تو این قالبا بستنی میخوردم الان ۹۰ تومن میدم ماست بگیرم

خوژتیپ🗿

من همیشه مستم ، روزامو نمیکنم سپری انقدر میخورم بمیرم یه گوشه جنازمو پس کِی میای ببری؟

فعلا به بخشیدن آدم‌ها ادامه میدم تا زمانی که اسلحه بخرم.

جز تو ، همه میخواهند با من حرف بزنند! من به سکوت تو گوش میدهم...