کولیآنا🃏'

دینمان را به چوب حراج میزنیم تا آن روز که خدای خوب، که خدای عادلی خریدارش شود

نه دینداری نه آیین داری ای چرخ

ترسناک شدن

نصف دنیا مجرمن و نصف دیگه شریک جرم

جانم می‌لرزد جهانی بر من فرود آمده تنم می‌لرزد دستانم خاک شده چشمانم نبش قبر چشمانم جاری روحم می‌لرزد در جنگ زخم هایمان سرباز تر از همیشه آخر من از کدام جهنم روییده ام؟ داغ لاله شبنمم را کشت آتش بهشت پروانه‌ام را ما دیگر چه سگ جان هایی هستیم ما از کدام جهنم روییده‌ایم؟

-کیا

سعد و نیک اقبالی دیگر چه صیغه‌ایست؟! گوشت خوکی را غسل داده و به خوردمان می‌دهند و با کفه‌ی ترازویی حرام، معیار حلالیت شده‌اند. از این ذهن های قیراندود و مستغرق در تشویش و خاموشی، انتظار شکوفایی داشتن، خود، پژمردگی‌ست. رهایی لقمه‌ی بزرگ تر از دهان مردمانی‌ست که در گور ظلمت سال‌هاست که مُرده‌اند و با کورسویی نور غیرت نیز زنده نخواهند شد. در بلور ظریف آوا، تن صد ها سرود را کشته‌اند و قرمزی سماع مولیان سرخ تر از همیشه است و با سمفونی درد موزون تر می‌شود. با الفبای تاریکی نمی‌شود تاریخ روشنایی را مکتوب کرد. تاریخ را نیز شکنجه هم کنند لام تا کام سخنی بر نخواهد آورد و زیر چرخ جور بر سنگر لالمانی پناه خواهد برد. جوهر قلمِ تمدنِ مکتوب، قرمز تر از خون قتل عام جنین آهوان گرگ زده است. ما بر در خانه‌ی کعبه از زمانی که درخت بوده کوبیده‌ایم؛ ما آزادگی را بوییده‌ایم، لیک عطری بر جای نماند خار ذلّگی بر دل ماند.

-کیا

من شبدر چهارپری را می‌بویم که روی گور مفاهیم کهنه روییده ست آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی من بود؟ آیا دوباره من از پله‌های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت تا به خدای خوب، که در پشت بام خانه قدم می‌زند سلام بگویم؟

پنجره_فروغ فرخزاد

کدامین گناه را مرتکب شده‌ام که زندگی این چنین حلالم نمی‌کند

-کیا