کولیآنا🃏'

خورشید را بلعیدم و نور گریستم لیک جان ما را همچنان ظلمت گرفته

مشرف به طبقه‌ی تکثیر دلیل بی‌ضمیر، گاهی صریح

میمکم خلاء

روح شو بگذر از لای دستام

به راستی شاید این امید پوچی را که در نطفه کشتیم و خیال کردیم نطفه‌ی زنا زاده‌ایست، نسل رویاهایمان را ادامه می‌داد رویای زنازده‌ای که باعث فسخ معصومیت می‌شد؟ یا مسخ آرمان هایمان؟ -کیا

قلبی مطرود در من نبض نوشید

بهترین خبر زندگیمو شنیدم

امشب بماند به یادگار

دم مردن پر و بالم کفن بین

ای همایونم سر کویَم وطن بین

بودنت سیری چند؟

تهی از خویشتنم