کولیآنا🃏'

دانستی خدایان مردمِ چشمان نیز می‌میرند؟ تب عشق قلب را مذاب می‌کند؟ رد سرشک ذوق سوزنده‌ است؟ دانستی عشق تنها هاله‌ای کدر بر برق حقیقت بود؟ یا که جوانه در زمستان می‌میرد؟ دانستی ما نیز مردگانی بودیم قربانیِ القای زندگی؟ یا که منتظرانی بودیم در اتاق سوگ؟ دانستی؟

ما بهار و زمستان را به یک دگر پیوند زده بودیم اما ای گل شب بوی من که به استقبال بهار آمده بودی،

حال دانستی که

روزی از تولد بهار مرگ می‌روید؟ روزی آسمان هم به زمین می‌خورَد؟ -Kia

با آوازی نیمه‌کاره در گلو رها شدم میان آدمیانی که معنای نیمهٔ باقی‌مانده را نمی‌فهمند بعد از این ادامهٔ عمرم را در تاریکی سکوت خواهم کرد به‌احترام صدایی که زمانی نیمهٔ روشنش را خرج عشق کرده بود

مرا با تاریخ داوری کن رد آغشته ای که یک شعله ی لرزان شمع در هوا رها می‌کند  و یا مه آلوده‌ی کوری نبوده‌ایم ما مرا با دانش دریاب نور دیده ام مرا با فلسفه درک کن و با تاریخ داوری کن احمد کایا

🛸'

Devils never cry

این توده های پوشالی تجزیه طلب که خواهان استقلال قلب هستند، با یک شورش عاشقی از هم گسیخته می‌شوند؛ زیرا دیکتاتوری و عقل فاشیسم هیچگاه فرونپاشیده و این انقلاب به ظاهر احساسی در جان، حماقت محض از آب در می‌آید. اما چه فایده که در نهایت تمدن هر تن را روحی فاقد اندیشه می‌نگارد. -کیا

دریاب که از روح جدا خواهی رفت در پرده اسرار فنا خواهی رفت می نوش ندانی ز کجا آمده ای خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت

رویایی دارم، یه خواب راحت

God is wearing black