silent star.

گلوله در سینه‌ی برخی از ما رفت؛ اما همه‌مان مردیم.

بله من سیگاری نیستم ولی هرچی میکشم از بهمنیه که سال ۵۷ روشن شد.

لبخندی نشسته بر گوشه‌ی صورت، نه بلند، نه آشکار از آن لبخندهایی که گویی رازی را می‌دانند و ترجیح می‌دهند آن را آرام، میان پلک‌های نیمه‌باز پنهان کنند. نور، روی موهای روشنش مکث کرده و زمان برای لحظه‌ای کوتاه تصمیم گرفته است عجله نکند. چشم‌ها چیزی میان شیطنت و آرامش‌اند مثل کسی که دنیا را دیده اما هنوز از بازی‌اش خسته نشده. این تصویر، فریاد نمی‌زند..زمزمه می‌کند. می‌گوید بعضی لحظه‌ها،نه برای ثبت شدن،بلکه برای حس شدن آفریده شده‌اند. -مریم

آسمان را هم همچو دل های مردم خون گرفته گویی که دردهایمان به فلک کشید.

Time didn’t erase the story it just changed the way I read it.

کسی که غم رو تبدیل به زیبایی میکنه یعنی جدی هنرمنده

اخه با خودت فکر کن، اونم انقد به تو اهمیت میده؟

Some memories don’t fade — they just stop asking for your attention.

"من همانم که تویی از همه عالم جانش"

انگار کل هفته جمعه شده.

صبح که از خواب بیدار شدم دوشنبه بود. ظهری تاریخ به سمت آخر هفته حرکت کرد. و الان جمعست. همین.

آرامش با رها کردن چیزهایی که تحت کنترل ما نیستن و تمرکز تلاش هامون روی چیزهایی که تحت کنترل ما هستن به دست میاد. تو واقعا در آرامش قرار میگیری اگه به هیچی اهمیت ندی اگه از آرامشت مراقبت کنی و اجازه ندی هر چیزی توانایی به هم ریختن آرامشت رو داشته باشه