a piece of your cake.

فتاده تخته سنگ آن‌سوی‌تر، انگار کوهی بود و ما این‌سو نشسته، خسته انبوهی. زن و مرد و جوان و پیر، همه با یکدگر پیوسته، لیک از پای، و با زنجیر اگر دل می‌کشیدت سوی دلخواهی به‌سویش می‌توانستی خزیدن، لیک تا آنجا که رخصت بود تا زنجیر. ندانستیم ندائی بود در رویا خوف و خستگی‌هامان و یا آوایی از جایی، کجا؟ هرگز نپرسیدیم چنین می‌گفت -«فتاده تخته سنگ آن‌سوی، وز پیشینیان یپری بر او رازی نوشته است، هرکس طاق هرکس جفت...» چنین می‌گفت چندین بار صدا، و آنگاه چون موجی که بگریزد ز خود در خامشی می‌خفت. و ما چیزی نمی‌گفتیم. و ما تا مدتی چیزی نمی‌گفتیم. پس از آن نیز تنها در نگه‌مان بود اگر گاهی گروهی شک و پرسش ایستاده بود. و دیگر سیل و خیل خستگی بود و فراموشی. و حتی در نگه‌مان نیز خاموشی. و تخته سنگ آن‌سو اوفتاده بود. شبی که لعنت از مهتاب می‌بارید، و پاهامان ورم می‌کرد و می‌خارید، یکی از ما که زنجیرش کمی سنگین‌تر از ما بود، لعنت کرد گوشش را و نالان گفت :«باید رفت» و ما با خستگی گفتیم :«لعنت بیش بادا گوشمان را چشممان را نیز، باید رفت» و رفتیم و خزان رفتیم و تا جایی که تخته سنگ آنجا بود. یکی از ما زنجبرش رهاتر بود، بالا رفت، آنگه خواند: -«کسی راز مرا داند که از این‌رو به آن‌رویم بگرداند.» و ما با لذتی بیگانه این راز غبارآلود را مثل دعایی زیر لب تکرار می‌کردیم و شب شط جلیلی بود پر مهتاب هلا، یک... دو... سه... دیگر بار هلا، یک... دو... سه... دیگر بار عرق‌ریزان، عزا، دشنام -گاهی گریه‌هم کردیم. هلا، یک، دو، سه، زینسان بارها بسیار چه سنگین بود اما سخت شیرین بود پیروزی و ما با آشناتر لذتی، هم خسته هم خوشحال ز شوق و شور مالامال یکی از ما زنجیرش سبک‌تر بود، به جهد ما درودی گفت و بالا رفت. خط پوشیده را از خاک و گل بسترد و با خود خواند ( و ما بی‌تاب ) لبش را با زبان تر کرد ( ما نیز آن‌چنان کردیم ) و ساکت ماند. نگاهی کرد سوی ما و ساکت ماند. دوباره خواند، خیره ماند، پنداری زبانش مرد. نگاهش را ربوده بود ناپیدای دوری، ما خروشیدیم: -«بخوان!». او همچنان خاموش -«برای ما بخوان!» خیره به‌ ما ساکت نگاه می‌کرد. پس از لختی در اثنایی که زنجیرش صدا می‌کرد، فرود آمد. گرفتیمش که پنداری که می‌افتاد. نشاندیمش. به‌دست ما و دست خویش لعنت کرد. -«چه خواندی، هان؟» مکید آب دهانش را و گفت آرام: «نوشته بود همان، کسی راز مرا داند، که از این‌رو به آن‌رویم بگرداند.» نشستیم و به مهتاب و شب و روشن نگه کردیم. و شب شط علیلی بود. تهران _ خرداد ۱۳۴۰ مهدی اخوان ثالث

ای جهان به کارِ من جز فسون چه کردی؟

مگه فردا چی میشه ؟ تو میدونی.

چقدر یک فرد می‌تونه بی‌شرف باشه که درد و ظلمی که الان به هم‌وطن هاش وارد شده رو نبینه، اما برای اعراب هزار و چهارصد سال پیش ضجه بزنه.

این‌همه راه نیومدیم، که ببازیم به جهلِ تو. ای ستاره‌ی بزرگ، که حالا یک سیاه‌چاله‌ای!