a piece of your cake.

هرات؛ فصل تازه‌ای از سوگِ ناتمام ما دختران افغانستان بار دیگر به جرم زن بودن، به جرم نپذیرفتنِ تحقیر و ایستادن در برابر کسانی که خدا را به گروگان گرفته‌اند، به خاک افتادند. طالبان همواره با شلاق و گلوله حکومت می‌کند. اما آنچه امروز هولناک تر به نظرم رسید، شباهت الگوهاست. وقتی حکومتی می‌بیند که کشتن یک دختر در بازداشتگاه‌، نه به فروپاشی ساختار سرکوب که به تداوم آن می‌انجامد، طبیعی است که جسورتر شود. از هرات تا تهران مرزها تغییر می‌کنند، اما منطق خشونت یکی‌ست. طالبان ماشه را کشید، اما سال‌هاست که آموزگارانشان این شیوه حکمرانی را، اینجا اجرا می‌کنند. جایی که گشت ارشاد به نام هدایت، به کابوس تبدیل شد و مرگ جاویدنام مهسا به نمادِ بهایِ سنگینِ زن بودن در برابر ایدئولوژی جمهوری اسلامی بدل گشت. وقتی حکومتی به جهان نشان می‌دهد که می‌توان به بهانهٔ پوشش، بازداشت کرد، تحقیر کرد و حتی کُشت، شاگردانش نیز این درس را به خوبی می‌آموزند. برای دختران هرات سوگواریم، همانگونه که برای مهسا، نه از سر ضعف بلکه از سر خشم. نام‌هایشان را بخاطر می‌سپاریم، شاید روزی، همان نام‌ها آخرین میخ بر تابوت حکومت هایی باشند که گمان می‌کردند می‌توان با ترس، آزادی را دفن کرد. #زن_زندگی_آزادی

تولدت مبارک عزیزم.

سراب فردا های خوب از عمر ما سال ها ربود رفتن چه زود. گر از پای و بست ویرانه بود این خانه را ایوان چه سود؟ ویرانه بود.

من تقریبا هر روز دارم به این فکر می‌کنم که کنار کسانی زندگی می‌کنم که می‌تونن اسلحه بردارن و خیلی راحت به یکی دیگه شلیک کنن و وسط خیابون آدم بکشن و بعدش هم انگار نه انگار.