ˑ ִֶָ ꯭𓂃꯭𝓫𝓲𝓱꯭𝓮𝓼꯭𓍯꯭ ִֶָ ꯭ִ ꯭ᷝⷮ..

چقد هيچ كدوم از ماها درك نشديم.

شده باران بزند بر بدن پنجره‌ات ناگهان بغض بیفتد به تن و حنجره‌ات.

همه بهم گفتن بیشتر از سنش میفهمه ، ولی کسی نگفت بیشتر از سنش سختی کشیده که فهمیده.

تو اوج دردات میفهمی که به هیچکی نباید امیدوار باشی.

گاهی اوقات رها میکنی، نه اینکه نخواستی چون از اذیت شدن خسته شدی.

اگر بدی دیده‌اید اما دلتان نمی‌خواهد بدی کنید شما ساده نیستید، شما اصیل هستید

همین زنده بودنمون هم از رودروایسی با مامانامونِ.

آدم بدبين از باد شكايت ميكنه، آدم خوشبين منتظر تغيير شرايطه، آدم واقع بين بادبان ها رو تنظيم ميكنه.

حالتون از خودتون بہ هم نميخوࢪہ وقتى بہ سہ نفࢪ يہ جا ميگين عشقم...

دوام آوردن گاهی پذیرفتن نیست، ناچار بودن است.

انسان ها زیباترین نقاب خود را برای فریبت انتخاب خواهند کرد.️

"تنها"میشے فریاد میشہ حرفت...          تو جمع میرے سڪوت میشہ دردت.

قشنگیه چشم به پاکیشه ، قشنگیه پول به حلال بودنشه ، قشنگی عشق به وفاداری و قشنگی انسان هم به ذات و شخصیتشه .

تظاهر میکردم که همه‌‌چیز خوب و تحت کنترل، اما هیچ‌چیز خوب نبود و نیست.

یهو به خودت میای میبینی سالهاست مدرسه و دانشگات تموم شده و از بین اون همه جمعیت و دوست و رفیق و خاطره و خنده، پرت شدی تو تنهایی های خودت.

زخمی که دیده نمیشه، دردش واقعی‌تره.

‏آدَميزاد از خودِشَم نِمى تونِه انتِظار داشتِه باشِه. انتِظار داشتَن از بَقيه كه كلن اضافِه كاريِه.

ایده آل نباش، واقعے باش،خودت باش...

بعضی زخم‌ها اهل رفتن نیستند وفادارند.

شخصیت ادا نمیخواد،اصالت میخواد