کومورِبی🌿✨

،٫

بقولِ استاد بیضایی عزیز، اشکالی در کارِ دنیاست که گریه رفعش نمی‌کند..

اولِ صبح آخرین روزِ سومین هفته از آبان ماه ۱۴۰۵ با این شعر از حکیمِ بزرگ، فردوسی عزیز روبرو شدم و به فال نیک می‌گیرمش: «به بازیگری مانَد این چرخِ مَست که بازی برآردَ، به هفتاد دست زمانی به خنجر ، زمانی به تیـغ زمانی به باد و ، زمانی به میـغ زمانی به دستِ یکی ناسزا زمانی خود از درد و سختی، رها زمانی دهد تخت و گنج و کلاه زمانی غم و رنج و خواریّ و چاه»

لاف عشق و گِله از یار؟ زهی لاف دروغ! عشق بازانِ چُنین مستحقِ هجرانند

تو این هوای ابری و سوز سرمای پاییزی استاد تو سرم ساز و آواز و برپا کردند، بله استاد مفلسانیم و هوای می و طرب داریم✨🍷

چگونه شاد شود اندرونِ غمگینم؟ به اختیار، که از اختیار بیرون است

زِندِگی بَر گَردَن اُفتادَه‌ست یاران چارِه چیست چَــند روزی هَرچِــه بـادابـاد بایَـــد زیســتَن صبحتون بخیر آدمای قوی ✨

تقدیر من از بندِ تو آزاد شدن نیست دیدی که گشودی در و من پر نگشودم

نیازمند بارون و یک لیوان چای 🍂☕

ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق برو ای خواجه عاقل هنری بهتر از این؟ •حافظ

چو ابر به ساعتِ گریه، چو کوه به وقتِ تحمل.