𝐌𝐚𝐬𝐬𝐢𝐥𝐢𝐚

کسی ناراحته میتانه تشریفش رو ببره

بدم میاد از اینکه انگار به زور توی زندگی بقیه جا دارم و تحملم میکنن.

چیز مهمی نیست

برای چه؟

همین‌ الان‌ گریه میکنم

وای

:)

روز خسته کننده ای بود

خسته شدم انقدر نقاشی کشیدم

نه بابا اوکیه❌ نه سگ کی باشی ✅️

حرفمو که به دل نگرفتی؟؟ - نه بابا اوکیه

بله بله

هرکی فردامو خراب کنه میزنم توی دهنش

فردا رو پیچوندم قراره بخوابم💞💞

ری اکتارو نمیبینم!

من چون زودتر از همه خوندمش

تاریک بود؛ چنان شبی به درازای زمستان، و قامتی که سر به فلک کشیده بود؛ فلاکت‌زده، منی که میان درختان تنومند و خشکیده، ریشه دوانده بودم. زیر نور بی‌رمق ماه، سایه‌ی بلندم بر سنگفرش حیاط افتاده بود؛ سایه‌ای که گویی از من جدا شده و برای خود حیاتی داشت.تنم، سیاه و کشیده، چون پیکری فراموش‌ شده از دلِ ظلمت برآمده بود؛ استخوان‌هایم زیر پوست سردم خطوطی ناآشنا بر تن میکشیدند و دستان بلندم، بی‌آنکه فرمانی از من بگیرند، تا نزدیکی زمین آویخته بودند. و بر آن قامت نفرین‌شده، صورتی بود تهی از هر آنچه مرا به آدمی شبیه می‌کرد. نه بینی‌ و نه ابرویی، نه نشانی از چشمی که جهان را به یاد آورد. تنها چشمی بسته به بخیه‌هایی کهنه و سیاه، گویی دستی سال‌ها پیش آن را از دیدن جهان محروم کرده بود.و پایین‌تر، شکافی بر چهره‌ام دهان گشوده بود نه چون دهان آدمی، که گویی چیزی در تاریکی، صورتم را از هم دریده و آن را به لبخندی ابدی محکوم کرده بود. در ژرفای آن سیاهی، دندان‌هایم یکی‌ پس از دیگری از دل تاریکی سر برآورده بودند؛ سرد، بیجان و بیشمار. گمشده بودم، من آنی بودم که در میان گمشدگان به دنبال خویش میگشتم، اما هیچ نبود، تنها من بودم، همان زائدی که احساس تعلق نداشت.قدم بر قدم، زمین را میخراشیدم ، خروشان جانی که در من میمرد و هر دم چیزی از هستی‌ام به تاریکی فرو می‌رفت. تاریکی مرا بلعیده میبلعید؛ من برای نجات از کابوس تاریکی دست به هر ریسمان سفیدی می‌انداختم، اما هیچ... ریسمان‌ها توهم بود، زاده‌ی ذهن، چون من زائده‌ی ذهن تنی بودم که دیگر برای من نبود. لکه‌ای از خشم؛ بازمانده‌ای از اشک.

یه سری‌ها رو میبینم من جاشون خجالت میکشم... واقعا هر چیزی یه حدی داره. پررویی هم حدی داره، بیشعوری هم حدی داره. یه جا دیگه واقعا از رو باید برید.