505

فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

همیشه وضعیت، داستانِ قلعه حیوانات بود اما عده ی زیادی از مردم کتاب های شریعتی رو بیشتر میپسندیدن.

فرزند ایران و جان فدای میهن مهرداد مشتاقی🪽

زن‌کُشی میکنن برسن به موی حوریا

قهرمان اونیه که پشت دَرُ خالی نکرد وقتی کوبیده میشد چماق سپاه به دَرا

فکر کنم تا زمانی که زندم اون دوتا چشمی که منتظر رفیقاش بود تا یه وقت فکر نکنن چیزیش شده رو یادم نمیره،بمیرم برای چشمای پر نورش.

حالم از اذانی که بیانگر پر پر شدنه یکی دیگمونه بهم میخوره.

حتی تو اون دین بی در و پیکرتون هم نوشته بود به بچه ها رحم کنید،وقاحت تا کجا که از خرافات خودتون هم پیروی نکردید؟

رنج، داستان آنهایی‌ست که مانده‌اند، نه آنها که رفته‌اند..

حیف رشت بود،حیف این گل های پر پر شده

‏در این دنیا افراد شجاع میمیرند، ‏افراد باهوش دیوانه می‌شوند، ‏و دنیا پر از احمق های خوشحال است.

سلام بر سرزمینی که برای صلح آفریده شد، و هیچ روزی روی صلح ندید.

خطرناک ترین نوع بشر، انسانی است که؛ اعتقادش زیاد و فهمش کم است.

آنتوان چخوف